Συμπαραστάτης του Δημότη… ΓΙΟΚ

του Λεωνίδα Ευστ. Ψύλλα

Κατά την διάρκεια της πολυετούς ενασχόλησης μου με τα «κοινά», γνώρισα πολλούς και ενδιαφέροντες πολιτικά ενεργούς συμπολίτες μας.

Οι όποιες ιδεολογικού τύπου «αντιπαλότητες», δεν κυριάρχησαν στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, όλως αντιθέτως με πολλούς, από διάφορους πολιτικούς χώρους, μας συνδέουν αμοιβαία συναισθήματα συμπάθειας και εκτίμησης, κατανόησης και αλληλοσεβασμού, ακόμα και αληθινής φιλίας.

Ο Μάκης Χάρχαρος, είναι μια πολύ παλαιά γνωριμία.

Οργανικά ενταγμένος στην Ν.Δ. ανέπτυξε πολυσχιδή δραστηριότητα και έδωσε το προσωπικό του στίγμα στην ιστορία της Αγ. Παρασκευής:

Υποψήφιος Δήμαρχος το 1998, υποψήφιος βουλευτής Ν.Δ. το 2000, πρόεδρος -στα όρια της μονιμότητας- της ΕΝΕΒΑΠ, αντιδήμαρχος στη διάρκεια της Δημαρχιακής θητείας του Αντ. Σιδέρη 2002-2006, κυβερνητικός αξιωματούχος σε δημόσιους οργανισμούς και επιτυχημένος επιχειρηματίας, δεν έχει χρεία συστάσεων, αλλά υπενθυμίσεων.

Μετριοπαθής, σοβαρός, με εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία, με χιούμορ και πολιτικό πολιτισμό, ο Μάκης έχει δώσει, με θετικό πρόσημο, τα δικά του δημόσια δείγματα γραφής.

Ο Μάκης αξιώθηκε την μέγιστη πολιτική τιμή, στο πρόσωπο του να συναινέσουν τέσσερις παρατάξεις της δημοτικής αντιπολίτευσης από όλο σχεδόν το δημοκρατικό πολιτικό φάσμα, προκειμένου να εκλεγεί συμπαραστάτης του δημότη και της επιχείρησης.

Ο γράφων θα περίμενε, ότι την ισχυρή αυτή ενωτική υποψηφιότητα θα προέκρινε και η δημοτική αρχή του Βασίλη Ζορμπά. Πρώτα απ' όλα για να εισπράξει πολιτικά το μερίδιο της στην ομόφωνη εκλογή του. Άλλωστε τόσο ο Βασίλης όσο και ο Μάκης, ομνύουν στο όνομα της Ν.Δ.

Φεύ!!! Ο Βασίλης αποποιήθηκε την δημαρχιακή του ιδιότητα, και προέβαλλε εκείνη του παραταξιακού κομματάρχη, που επιλέγει το -κατά την γνώμη του- σεχταριστικό παραταξιακό συμφέρον. Με την πράξη του αυτή, κατάφερε (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να γίνει μέρος του καθαρά προσωπικού προβλήματος που ταλανίζει χρόνια πολλά τα αυτοδιοικητικά της Ν.Δ. Μόνο ο Αντώνης Σιδέρης το 2002 ηγήθηκε της ομογενοποιημένης δημοτικής παράταξης, που κατήγαγε την πρώτη νικηφορία -για τον ιδεολογικό πολιτικό του χώρο-της μεταπολίτευσης.

Κρίμα όμως και για τα στελέχη του συνδυασμού του, που αποδέχτηκαν την βούληση του Δημάρχου ως θέσφατο. Είναι δεδομένο ότι θα το βρουν, κάποια στιγμή, μπροστά τους. Η προσωπική ιστορία γράφεται με τα ΟΧΙ και όχι με τα ΝΑΙ.

Σε πλήρη αντίθεση με τον Πρωθυπουργό της χώρας, που επεσήμανε ότι «θέλουμε να είμαστε χρήσιμοι και όχι αρεστοί», στην Αγία Παρασκευή κυριαρχεί η λογική των αρεστών και όχι των χρήσιμων.

Ο υπογράφων το κείμενο, υπήρξε αυτόπτης μάρτυς της πολιτικής συμφωνίας με τον Μ.Χ. και άλλα επώνυμα στελέχη της Ν.Δ. που επετεύχθη στο μεσοδιάστημα των δύο εκλογικών αναμετρήσεων το 2010.

Με την ουσιαστική και καταλυτική συνδρομή τους, ο Β.Ζ. αξιώθηκε να γίνει πρώτη φορά Δήμαρχος, υπερνικώντας τότε Δήμαρχο Βασίλη Γιαννακόπουλο, που στον α’ γύρο των εκλογών, υπερτερούσε του μετέπειτα Δημάρχου κατά 8 ποσοστιαίες μονάδες.

ΥΓ 1

Η ιστορία παράγει πρωτογενώς άφθονο χιούμορ. Ο τότε αντίπαλος του Β.Ζ. και ηττηθείς Β.Γ. είναι σήμερα αντιπεριφερειάρχης της παράταξης που στηρίζεται από τη Ν.Δ. Ο δε Μ.Χ που συνέβαλλε τα μέγιστα στην ιστορική νίκη το 2010, απορρίφθηκε μετ' επαίνων ως ακατάλληλος!

Ο tempora o mores, θα έλεγαν οι Λατίνοι. Αλλά ου γαρ οίδασι από Αγ. Παρασκευή.

ΥΓ 2

Το παρόν κείμενο επέχει και την θέση, μιας καθυστερημένης οφειλόμενης συγγνώμης, απέναντι στον Μάκη, στο μέτρο του μεριδίου ευθύνης μου.

Παρεκκλησίο Αγίου Κοσμά του Αιτωλού στο στρατόπεδο Σπυρούδη

Και λίγη από την ιστορία της πόλεώς μας...

 

Έτος 1991, αρχίζει η προσπάθεια ανεγέρσεως στρατιωτικού Ιερού Ναού, αφιερωμένου στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, εντός του Στρατοπέδου «Ταγματάρχου Χρήστου Σπυρούδη», όπου στρατοπέδευε το 951 Τάγμα Στρατονομίας.
 

Πρωτεργάτης και εμψυχωτής της προσπάθειας αυτής, ο τότε εφημέριος του ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής, πατήρ +Πίνδαρος Ζερβούλης, καταγόμενος από την Πάλαιρο Αιτωλοακαρνανίας. 

Τότε υπηρετούσα ως Λοχαγός, Διοικητής του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της Στρατονομίας, που μόλις είχε μετασταθμεύσει στο ίδιο στρατόπεδο, με διοικητήριο την σημερινή Αίθουσα Πολιτισμού «Δημήτρης Χατζής» (πρώην κτήριο «Πέτρινο»).
 

Η προσπάθεια δεν ευοδώθηκε έως το 1996, όταν το ΓΕΣ/4ο ΕΓ ενέκρινε τα σχέδια της Αρχιτέκτονος Ελένης Γερωνυμάκη, συζύγου του τότε Διοικητού του 951 ΤΣΝ Ταγματάρχου Ιωάννη Μαθιουδάκη και εξέδωσε την σχετική άδεια.

Οι εξέλιξη του έργου ήταν ταχύτατη. Με αρχικό κεφάλαιο μόνο 5.000 δραχμές, στις 24 Μαΐου 1996 έγινε ο αγιασμός της θεμελιώσεως, από τον πατέρα Πίνδαρο. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, προσελήφθησαν εργάτες-τεχνίτες πέτρας, καταγόμενοι από το Πήλιουρι, ένα μικρό χωριό κοντά στην Χειμάρρα της Βορείου Ηπείρου, οι οποίοι έκτισαν τον Ναό.
 

Η ξυλεία της σκεπής, αγριοκαστανιά, αγοράσθηκε από το Άγιον Όρος. Οι δωρεές χρημάτων και υλικών, ήταν άνευ προηγουμένου. Η ανεύρεση πόρων θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί θαυματουργή, θα μπορούσα να γράψω βιβλίο ολόκληρο με πολλά τέτοια θαύματα.

Επιβλέποντες του έργου, οι Αξιωματικοί των Μονάδων του στρατοπέδου, με «έχοντα το γενικό πρόσταγμα» τον πατέρα Πίνδαρο. 

Σημαντικότατη βοήθεια προσέφεραν και ιδιώτες συμπολίτες μας, όπως ο Δημήτρης Μαργέτης, ο +Χρήστος Αναστασόπουλος, ο Σταμάτης Βρεττός, ο Σωτήρης Αποστολόπουλος, ο +Νίκος Ζαργάνης. Μεγάλοι δωρητές ο +Ηλίας Σαμουρέλης και ο Δημήτρης Πρόφης.

Στις 23 Αυγούστου 1996, τρεις ακριβώς μήνες από την θεμελίωση, παραμονή της εορτής του Αγίου, έγιναν τα Θυρανοίξια, με την συμμετοχή πλήθους κόσμου.

Έκτοτε, λειτούργησε ως στρατιωτικός Ναός έως το 1998, όταν οι στρατιωτικές Μονάδες μεταστάθμευσαν και το στρατόπεδο παραδόθηκε στον Δήμο. Στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, παραχωρήθηκε ο Ναός με τον περίβολό του καθώς και το κτήριο που μέχρι τότε ήταν οι θάλαμοι των Στρατονόμων του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος.

Σήμερα, ο Ναός λειτουργεί ως παρεκκλήσιο της Αγίας Παρασκευής, ένα κόσμημα για την πόλη μας.

Δυστυχώς, δεν σώζονται έγχρωμες φωτογραφίες από την εποχή εκείνη. Στις δυο που δημοσιεύω, μαυρόασπρες και κακής ποιότητας, ο πατήρ Πίνδαρος Ζερβούλης τελών την Θεία Λειτουργία και η ταπεινότητά μου, σε ένα διάλειμμα των εργασιών ανεγέρσεως, πριν την κατασκευή της σκεπής και του κωδωνοστασίου..

 

Σπύρος Παπασπύρος

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Η Γνώμη μας για την Ψήφιση Τεχνικού Προγράμματος και Προϋπολογισμού 2022

 του Δ. Μυγδάνη

Την Τετάρτη 19-1-2022, το Δημοτικό Συμβούλιο, στην κορυφαία του διαδικασία έγκρισης του Τεχνικού Προγράμματος και του Προϋπολογισμού του έτους 2022, ενέκρινε την εισήγηση του Δημάρχου με ψήφους 11 υπέρ και 17 κατά.
Ναι, καλά διαβάσατε, οι προτάσεις του Δημάρχου μειοψήφησαν και … εγκρίθηκαν πανηγυρικά.

Τα γεγονότα εξελίχθηκαν ως εξής:
Με πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης συναντήθηκαν οι επικεφαλής των δημοτικών παρατάξεων  Σταθόπουλος, Οικονόμου, Μυλωνάκης, Μουστόγιαννης  με τον Δήμαρχο (ο ίδιος δεν είχε κάνει καμία προσπάθεια συνάντησης) για να συζητήσουν το Τεχνικό Πρόγραμμα στην κατεύθυνση βελτίωσης του. 

Παρά την δυσκολία του Δημάρχου να δεχθεί αλλαγές, έγινε συζήτηση και έγιναν δεκτές κάποιες προσθήκες. Στο τέλος της συνάντησης η Αντιπολίτευση δήλωσε προς τον Δήμαρχο ότι συνολική πρόταση θα σταλεί και γραπτώς.

Δύο ημέρες πριν την Συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, οι Σταθόπουλος και Οικονόμου εισηγούνται εναλλακτικό Τεχνικό Πρόγραμμα και Προϋπολογισμό με την ίδια διάθεση συναίνεσης, όπως προκύπτει και από το γεγονός ότι καμία παράταξη δεν έβγαλε ανακοίνωση που να λέει ότι ο Δήμαρχος παρέλειψε αυτά και εκείνα ή να τον καταγγέλλει ή οτιδήποτε άλλο. Το εναλλακτικό σχέδιο περιελάμβανε έργα ψηφισμένα από το Δημοτικό Συμβούλιο και έργα αδήριτης ανάγκης για την καθημερινότητα των δημοτών.

Η πρόταση της αντιπολίτευσης ήταν σε πλαίσιο συναίνεσης, δεν απέρριπτε την πρόταση του Δημάρχου, την βελτίωνε και ουσιαστικά την αναβάθμιζε, ήταν δε προφανής η προσπάθεια και η θέληση ισοσκελισμού του συνόλου του προϋπολογισμού, όπως διαμορφώνονταν λαμβάνοντας υπόψη την πρόταση του Β. Ζορμπά.

Η Διοίκηση του Δήμου, με το πρόσχημα, της καθυστερημένης υποβολής της εναλλακτικής πρότασης και την ένσταση ότι ένα ποσό δεν ισοσκελίζονταν, αρνήθηκε την συναίνεση, στηρίχθηκε στην τυπικότητα, αγνόησε την ουσία και απέρριψε την εναλλακτική πρόταση διόρθωσης, βελτίωσης και αναβάθμισης του προϋπολογισμού για το 2022.

Έτσι λοιπόν, είχαμε το παράδοξο, να ψηφιστεί το ΤΠ και ο Προϋπολογισμός από τα 11 μέλη της Παράταξης του κ. Ζορμπά και να καταψηφιστεί από 17 μέλη όλων των παρατάξεων της Αντιπολίτευσης και παρόλα αυτά να εγκριθεί, επειδή ο νόμος προβλέπει ότι αν δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση εγκρίνεται η πρόταση της πλειοψηφίας έστω και με μία ψήφο!

Εδώ, πέραν της άκομψης συμπεριφοράς του Δημάρχου, τόσο λεκτικά όσο και πρακτικά, ο κ. Ζορμπάς επιχαίρονταν για την νίκη του κραυγάζοντας: «Τα παράπονά σας στον Θεοδωρικάκο», εννοώντας, ότι εκμεταλλεύεται τον νόμο κι ας μην είναι δίκαιος. 

Είναι προφανές ότι ο κ. Ζορμπάς επιδεικνύει από την αρχή της θητείας του, μια πρόθεση ρήξης με την αντιπολίτευση, ακόμη και όταν αυτή προσέρχεται συναινετικά. Το ίδιο επιθετικός και μη συνεργάσιμος ήταν όταν αγνόησε τους πάντες για την τοποθέτηση του «μπαλονιού» στο Κοντόπευκο, το ίδιο έκανε όταν αποφάσισε να αυξήσει τα δημοτικά τέλη κόντρα σε δημότες και αντιπολίτευση, το ίδιο έκανε και όταν ήθελε παρά την θέληση όλων ακόμη και των συμβούλων του να απολύσει εργαζομένους των παιδικών σταθμών.

Το ίδιο έκανε και τώρα, πυρπόλησε μια συναινετική διαδικασία που προκύπτει και από το ίδιο το βίντεο της συνεδρίασης. Δεν ήθελε να συνεργαστεί, όπως κάνει πάντα, και αυτός είναι και ο λόγος που ξεκινάει τις συνεδριάσεις του με προκλήσεις και αρνήσεις.

Ο μεγάλος χαμένος βέβαια, είναι ο Δήμος και οι Δημότες του. Θα εφαρμοστεί για ακόμη μία χρονιά ένα πρόγραμμα με μικρή  απόδοση έργου για την πόλη μας, αν υπολογίσει κανείς τα πολύ λίγα που έγιναν μέχρι τώρα (2,5 χρόνια κλείνει η Δημοτική αρχή).

Ενδεικτικά για να κατανοηθεί το «γινάτι» του Β. Ζορμπά, παρακολουθήστε ενδεικτικά κάποια έργα που πρότεινε η αντιπολίτευση:

Κατασκευή προπονητήριου με πλήρη οικονομικά μεγέθη, χρήματα στα Σχολεία για τα έτη 2022-2023 με βάση την αύξηση των αναμενόμενων πόρων από τον Δημοτικό Φόρο, διάνοιξη των οδών Πραξιτέλους και Μεγαλόχαρης στο Πάρκο «Στ. Κώτσης» (προϋπόθεση για την ανάπλαση), ανακατασκευή πεζοδρομίων 5.000 τετραγωνικών μέτρων (είναι γνωστή η απαράδεκτη άποψη Ζορμπά ότι τα πεζοδρόμια τα φτιάχνουν οι κάτοικοι!), ανάπλαση της οδού Καβάφη ή της οδού Αγίων Αναργύρων στα Πευκάκια, ανάπλαση της οδού Κύπρου στο Κοντόπευκο από την οδό Πάρου έως την οδό Χαλανδρίου, ανακατασκευή και όχι συντήρηση κτιρίων στο Πάρκο «Στ. Κώτσης», αγορά οικοπέδου στην οδό Πάρου όπως έχει ψηφίσει το Δημοτικό Συμβούλιο με πολύ συμφέρουσα τιμή, κ.α.

Όλα αυτά βεβαίως χωρίς  να καταστρατηγείται τίποτε από το πρόγραμμα του Ζορμπά.

Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του. 

ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ: Ανικανότητα ή Εμμονή;

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΤΣΟΥΚΑ, τ. Πρόεδρου Συλλόγου κατοίκων Κοντόπευκου

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι η Αγία Παρασκευή είναι μια καθαρή πόλη;

Λίγο να περπατήσουμε στην πόλη μας θα διαπιστώσουμε το ακριβώς αντίθετο:

• Ποτέ η πόλη μας δεν είχε όγκους αμάζευτων κλαδιών να καταλαμβάνουν πεζοδρόμια για πολλές εβδομάδες και μήνες.
• Ποτέ η πόλη δεν είχε ξεχειλισμένους κάδους όπως και σκουπίδια εκτός κάδων ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα και στις αργίες, κάτι πολύ συνηθισμένο σήμερα.
• Ποτέ η πόλη δεν είχε τόσο βρώμικους κοινόχρηστους χώρους όπως και δρόμους – πεζοδρόμια.

Για να είμαι δίκαιος στις κρίσεις μου σημειώνω ότι η Αγία Παρασκευή δεν είχε και στο παρελθόν το επίπεδο καθαριότητας που χρειαζόταν.

Δεν είναι όμως έτσι, τώρα τα πράγματα.

Σήμερα, ζούμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση «βρώμικης» πόλης.

Στις μετρήσεις της κοινής γνώμης για τα προβλήματα των Δήμων στην πρώτη θέση βρίσκεται η καθαριότητα, και σωστά γιατί είναι πρωτίστως θέμα υγείας και αισθητικής των πόλεων.

Φαίνεται ότι στην Αγία Παρασκευή υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα.

Είτε έχει να κάνει με ανικανότητα στη διαχείριση της καθαριότητας, είτε με εμμονή του Δημάρχου Ζορμπά που θέλει να συντηρεί την εικόνα του σκληρού απέναντι στους εργαζόμενους, θύματα και στις δύο περιπτώσεις είναι η πόλη και οι δημότες.

Για το καλό όλων, η Δημοτική αρχή οφείλει να συνειδητοποιήσει άμεσα την ευθύνη της και να πάρει τα απαραίτητα μέτρα για την επίλυση του προβλήματος.

Διαφορετικά, πιστώνεται ένα ακόμη πρόβλημα, που στη διάρκεια της θητείας της έγινε μεγαλύτερο από ότι το παρέλαβε.

Γυναικοκτονίες. Μια Μακραίωνη Διαπολιτισμική Συνήθεια

Καθώς συζητάμε για το φαινόμενο των γυναικοκτονιών, που τον τελευταίο καιρό αποκαλύπτει την ευρεία διάστασή του και που, επιτέλους, μέρος τουλάχιστον της κοινωνίας αντιλαμβάνεται πλέον πως πρόκειται για σεξιστικό, τιμωρητικό, έγκλημα –μια πατριαρχική πολιτική επιβολής με εργαλείο το έγκλημα–, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι πρόκειται για μια εξαιρετικά μακραίωνη και διαπολιτισμική συνήθεια, η οποία συχνά τέμνει τις λαϊκές παραδόσεις.

Μακραίωνη Τακτική

Στα Βαλκάνια, λόγου χάρη, τραγουδάμε συχνά τις εντοιχισμένες γυναίκες των γεφυριών του Δούναβη, του Ευφράτη και της Άρτας. Ενώ, πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι οπωσδήποτε οι αιώνες της ευρωπαϊκής εποχής της πυράς, στη διάρκεια της οποίας σημειώθηκε πραγματική θηλυκή γενοκτονία, καθώς χιλιάδες γυναίκες κάηκαν με την κατηγορία της μάγισσας από την Ιερά Εξέταση, γεγονός που πολύ σπάνια αναφέρεται ή λείπει από τη διδακτέα ύλη της Ιστορίας.

Ωστόσο, αρκετά χρόνια πριν από το κάψιμο των μαγισσών, στην πυρά είχαν οδηγηθεί και λεσβίες, σύμφωνα με τον Κώδικα των Ορλεάνων (1260), που καταδίκαζε σε θάνατο την περίπτωση femina cum feminus, δηλαδή γυναίκα με γυναίκα. Έτσι, δεν είναι νέο το φαινόμενο πλήθους δολοφονιών λεσβιών (ομοφοβική δολοφονία/λεσβιοφονία), όπως και τρανς ανθρώπων άλλωστε.

Των εγκλημάτων αυτών προηγείται κατά κανόνα ο περίφημος “διορθωτικός βιασμός” (corrective rape) από τον “μάτσο” θύτη, ιδιαίτερης αγριότητας, που τις περισσότερες φορές οδηγεί στον θάνατο. Αιτία είναι οι ξένες και εχθρικές προς την πατριαρχική κουλτούρα σεξουαλικές επιλογές των θυμάτων, αλλά και η επιδίωξη υποταγής και ελέγχου εκείνων των γυναικών και άλλων θηλυκοτήτων που δεν τηρούν τους πατριαρχικούς κανόνες, η επιστροφή τους στον “ίσιο”, ετεροφυλοφιλικό, βαθιά πατριαρχικό πάντοτε, δρόμο.

Μοναδικής ιστορικής αντοχής, παράλληλα, υπήρξαν και τα εγκλήματα τιμής. Τα εγκλήματα τιμής ή η βία στο όνομα της τιμής ήταν και εξακολουθούν να είναι, ακόμα και στην Ευρώπη, μορφή βίας που ασκείται στο όνομα της διαφύλαξης ή της ανάκτησης αυτού που θεωρείται οικογενειακή τιμή. Στις πατριαρχικές κοινωνίες, η τιμή διαχρονικά αναφέρεται στην αξία της πατριαρχικά “ορθής” συμπεριφοράς των γυναικών μελών της οικογένειας, καθώς αποτελούν ιδιοκτησία των αντρών (θεωρία του ιδιόκτητου θηλυκού).

Αυτό σημαίνει ότι οι άντρες επιβάλλεται να διασφαλίζουν ότι η τιμή της οικογένειας, ως ύψιστη αξία, δεν πλήττεται από την ανάρμοστη συμπεριφορά των γυναικών μελών της (π.χ., προγαμιαίο σεξ, μοιχεία, βιασμός κ.λπ.). Τα εγκλήματα τιμής δικαιολογούνται επομένως ως αναγκαίος τρόπος υπεράσπισης ή προστασίας της τιμής της οικογένειας, καθώς οι γυναίκες και τα κορίτσια ενσαρκώνουν την “τιμή” της αντρικής κοινότητας – και όλα αυτά συνεπάγονται την αποδοχή και του αρρενωπού περιεχομένου της τιμής, αλλά και τη δικαιολόγηση της επίκλησής της σε πράξεις βίας κατά των γυναικών.

Πώς να Μιλήσουμε για το Ανείπωτο;

Πολλά από τα προαναφερόμενα αφήνουν στις μέρες μας το αποτύπωμά τους, ειδικότερα σε περιπτώσεις γυναικοκτονιών όπου το φύλο εμπλέκεται με την κοινωνική τάξη και τη φυλή, αλλά και την έμφυλη ταυτότητα. Είναι χαρακτηριστικό πως έχουμε μεγάλο αριθμό δολοφονημένων εκδιδόμενων γυναικών ή γυναικών που εργάζονται σε μπαρ, αλλά και έγχρωμων γυναικών, δολοφονίες που στη μεγάλη τους πλειονότητα παραμένουν χωρίς διαλεύκανση και φαίνεται να αφήνουν μάλλον αδιάφορα τα νομικά συστήματα.

Οι δολοφονίες των εκδιδόμενων, των τρανς, των γυναικών χαμηλού εισοδήματος ή των έγχρωμων γυναικών προσελκύουν λιγότερο το ενδιαφέρον και την προσοχή των μέσων από ό,τι οι δολοφονίες νεαρών, ευπαρουσίαστων, λευκών, εύπορων γυναικών, συνήθως παντρεμένων, που σχετίζονται με αντίστοιχης εμφάνισης και ταξικής θέσης άντρες της ηλικίας τους. Αντίθετα, τα ίδια νομικά συστήματα κάθε άλλο παρά πρόθυμα είναι να δεχτούν τον ισχυρισμό περί άμυνας των γυναικών που κατηγορούνται για τη δολοφονία των συντρόφων τους, αν και όλες οι έρευνες αποδεικνύουν πως περισσότερες από τις μισές βρίσκονταν σε κατάσταση άμυνας.

Κατά συνέπεια, ένα νομικό σύστημα συντελεί με τον τρόπο του στη διαιώνιση των δομών που επιτρέπουν τη γυναικοκτονία. Αρνείται ή δεν είναι σε θέση να επικεντρωθεί στον μισογυνισμό των εγκλημάτων, μεταφέρει την ενοχή στα θύματα, αποδέχεται το διπλό πρότυπο ηθικής και τελικά καταδεικνύει την αποτυχία του κράτους να προστατέψει τον μισό του πληθυσμό.

Ο Όρος Γυναικοκτονία

Δυστυχώς, οι όποιες προσπάθειες υπέρβασης του φαινομένου της γυναικοκτονίας, το οποίο θέτει σε δοκιμασία τόσο τον πολιτισμό όσο και την ίδια τη δημοκρατία, βρίσκονται ακόμα στην αρχή. Παρατηρείται σοβαρό έλλειμμα σχετικών δεδομένων, ερευνητικών μεθοδολογιών και εργαλείων, άρα και εκτεταμένων έγκυρων ερευνών, παράλληλα με έλλειμμα άμεσης ή έμμεσης αναγνώρισης και αποδοχής των φόνων ως εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, λόγω του μεγέθους των συγκεκριμένων δολοφονιών, ως εγκλημάτων μίσους με σεξιστικά κίνητρα.

Είναι, πάντως, ιδιαίτερα παρήγορο το γεγονός πως έχει ξεκινήσει η προσπάθεια, η οποία ήδη άρχισε να αποτυπώνεται και σε νομικά πλαίσια ως γυναικοκτονία (π.χ., στο Μεξικό, ενώ αναμένεται να γίνει άμεσα και στην Κύπρο) και να αναγνωρίζεται από φορείς του δημόσιου τομέα, όπως, π.χ., η Σχολή Δημόσιας Υγείας του Λονδίνου, που διαμόρφωσε μια ιδιαίτερα χρήσιμη “Κλίμακα Αξιολόγησης Κινδύνου”.

 Μαρια Γκασουκα

 αθηΝΕΑ

Ένα Master Plan πολύ … προχωρημένο

Ο Δήμος Αγίας Παρασκευής παρουσίασε χθες, Δευτέρα 18 Οκτωβρίου, στο αμφιθέατρο του ΕΠΑΛ Αγίας Παρασκευής τη Μελέτη Χωροθέτησης Λειτουργιών και Εγκαταστάσεων στο Πολιτιστικό και Αθλητικό Πάρκο «Σταύρος Κώτσης».

Την παρουσίαση έκανε το γραφείο “Pieris.Architects”, προφανώς η εταιρεία στην οποία ανέθεσε ο Δήμος την μελέτη.

50 άτομα παρακολούθησαν την εκδήλωση.

 

Το γραφείο αρχιτεκτόνων, παρουσίασε μια εντυπωσιακή πρόταση με φουτουριστική δομή, ιπτάμενους περιπάτους, υπαίθριο πολυσινεμά με ξαπλωτές πολυθρόνες κιόλας, με υδάτινες στέρνες μικρού βάθους ανάμεσα στους χώρους χρήσης για να δροσίζεται ο κόσμος από το εξατμιζόμενο νερό με τοίχους αναρρίχησης και άλλα πολλά. Ήταν πραγματικά μια ωραία δουλειά επί … της οθόνης.

 

Αλλά δεν ξέρω αν όλη αυτή η χωροθέτηση του πάρκου αφορούσε τους δημότες της Αγίας Παρασκευής.

 

Δεν ξέρω επίσης πως έγινε η ανάθεση της μελέτης στη συγκεκριμένη εταιρεία, αν έγινε με διαγωνισμό, με απευθείας ανάθεση ή επιλέχθηκε ανάμεσα σε εταιρείες που παρουσίασαν προμακέτες της πρότασης τους.

 

Επίσης δεν υπήρχε κόστος κατασκευής όλης αυτής της πρότασης, ούτε κόστος συντήρησης, ούτε ένας σχεδιασμός σταδιακής ολοκλήρωσης του έργου, ώστε να μπορούν οι δημότες να κάνουν χρήση σημείων του πάρκου ενώ σε άλλα σημεία θα εξελίσσονται οι εργασίες προστατευμένα για τον κόσμο.

 

Το σημερινό αθλητικό και πολιτιστικό πάρκο, φιλοξενεί υπηρεσίες, συλλόγους, σωματεία, δηλαδή δραστηριότητες και λειτουργίες. Δεν είναι ένα νεκρό πάρκο. Το παράξενο είναι ότι από όλους αυτούς που δραστηριοποιούνται στο πάρκο δεν ρωτήθηκε κανείς για τις υπαρκτές ανάγκες των δημοτών. Ούτε ελήφθησαν υπόψη οι γενικότερες ανάγκες του δήμου, δηλαδή αν η πόλη χρειάζεται ένα ισομεγέθες θέατρο με όμορους δήμους για εκδηλώσεις, παραστάσεις, φεστιβάλ και λοιπά. Δεν ερωτήθηκε κανείς για τις υπαρκτές ανάγκες στο γήπεδο, σε μπάσκετ, αποδυτήρια, ιατρεία κλπ. Δεν λήφθηκε καμία μέριμνα για την ασφάλεια του χώρου και την προστασία των δημοτών. Φοβάμαι δηλαδή, μη μας πέσει κανείς από αυτούς τους ιπτάμενους περιπάτους. Κατά τα άλλα, ήταν μια δουλειά, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να παρουσιαστεί και στο Ντουμπάι.

 

Αυτό που πρέπει να γίνεται είναι, η εργολήπτρια εταιρεία, παίρνει συνεντεύξεις από όλους του Χρήστες – Φορείς τους Πάρκου, τις αποτυπώνει και τις κωδικοποιεί, λαμβάνει υπόψη της τις ανάγκες της πόλης και τα πάει στους δημοτικούς ταγούς της πόλης μας. Εγκρίνεται, υπογράφεται και βάσει αυτών των προδιαγραφών ξεκινάει να φτιάχνει την πρόταση της, για να μπορεί και η τεχνική Υπηρεσία του Δήμου, να παρακολουθεί το έργο και να μπορέσει τελικά να παραλάβει μια μελέτη σύμφωνη με τις προδιαγραφές που καταρτίσθηκαν. Τώρα τι να παραλάβει η Τεχνική Υπηρεσία; Να παραλάβει ένα σχέδιο μελέτης;

 

Εεε, ας το παραλάβει και ας το βάλει στο συρτάρι … πάραυτα

 

Ένας Δημότης.

Αγία Παρασκευή 19-10-2021

 

Αγαπάμε Αγία Παρασκευή [Agapáme]

Η άγνωστη ιστορία του στρατοπέδου «Σπυρούδη»

Μια εν τάχει ιστορική αναδρομή για το πρώην στρατόπεδο “Σπυρούδη” (νυν πολιτιστικό πάρκο Σταύρος Κώτσης) κάνει ο πρόεδρος του ΠΑΟΔΑΠ και κάτοικος της περιοχής, κ. Σπύρος Παπασπύρος.

Σήμερα (8 Οκτωβρίου 2021), στο Πάρκο “Σταύρος Κώτσης”, υποδέχθηκα, ως Πρόεδρος του ΠΑΟΔΑΠ, το 7ο Δημοτικό Σχολείο Αγίας Παρασκευής, για να συμμετάσχει σε κάποια εκπαιδευτική-πολιτιστική δράση του Οργανισμού. Οι περισσότεροι συμπολίτες μας γνωρίζουν τον χώρο και ως Στρατόπεδο “ΣΠΥΡΟΥΔΗ”. Και ήταν πράγματι Στρατόπεδο, από το 1951 έως το 1998. Λίγοι όμως γνωρίζουν την ιστορία του, μεταξύ αυτών και εγώ, αφού πρώτον γεννήθηκα στην πόλη μας (πολύ κοντά στο Στρατόπεδο) και δεύτερον είχα την τιμή να υπηρετήσω σ΄ αυτό από το 1991 έως το 1998.

Ο χώρος αυτός, ανήκε στο Υπουργείο Γεωργίας και βρίσκεται στην περιοχή “Πατιές” του Δήμου Αγίας Παρασκευής (ευρύτερη περιοχή, που οριζόταν από τις οδούς Γραβιάς, Πευκακίων, Δήμητρος, Μεσογείων, Γραβιάς). Η ονομασία “Πατιές” έχει χαθεί πλέον στον χρόνο.

Το 1951, παραχωρήθηκε για χρήση στο Αρχηγείο Στρατού και μεταστάθμευσε εκεί το 551 Ειδικό Τάγμα Πεζικού, που μέχρι τότε βρισκόταν στον Έβρο. Το Στρατόπεδο έλαβε το όνομα του προηγούμενου Διοικητού του, Ταγματάρχου Χρήστου Σπυρούδη, ο οποίος είχε φονευθεί μετά από ενέδρα το 1949, κατά την ταραγμένη και θλιβερή εκείνη περίοδο. Στα μέσα της 10ετίας του 1960, το Τάγμα επέστρεψε στον Έβρο και την θέση του έλαβε το 521 Τάγμα Πεζοναυτών. Το 1975, το 521 ΤΠΝ μεταστάθμευσε και στο στρατόπεδο στρατωνίσθηκε η Προεδρική Φρουρά, έως το 1982, οπότε και μεταφέρθηκε στις σημερινές της εγκαταστάσεις πίσω από την Βουλή. Το 1982, ενώθηκαν οι 951 και 952 Λόχοι Στρατονομίας (Αθηνών και Πειραιώς) και δημιουργήθηκε το 951 Τάγμα Στρατονομίας, στον ίδιο χώρο.

Το 1990, ανέλαβα Διοικητής του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της Στρατονομίας, που έδρευε απέναντι από τον Σταθμό Λαρίσης, μαζί με το Φρουραρχείο. Το 1991, το Τμήμα μεταφέρθηκε και αυτό στο Στρατόπεδο Χρήστου Σπυρούδη. Παραμείναμε εκεί έως το 1998, οπότε ο χώρος (39,5 στρέμματα) θα παρεδίδετο στον Δήμο μας και στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών (1,5 στρέμματα περίπου, λόγω του Ι.Ν. του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού που είχε ανεγερθεί το 1996). Η Στρατονομία, μεταφέρθηκε στου Γουδή.

Το αρχικό Στρατόπεδο περιελάμβανε και τον χώρο της Ελληνογαλλικής Σχολής, που παραχωρήθηκε για την χρήση αυτή στα τέλη της 10ετίας του ΄70.

Το Στρατόπεδο μετονομάσθηκε σε “Πάρκο Σταύρος Κώτσης”, πρός τιμήν του αειμνήστου Δημάρχου που είχε προβεί στις ενέργειες για την παραχώρησή του στον Δήμο. Επισήμως, παραχωρήθηκε επί δημαρχίας Βασίλη Γιαννακόπουλου.

Υπάρχουν πολλές ακόμη λεπτομέρειες για τον χώρο, πολύ σημαντικές. Αλλά νομίζω ότι αρκετά πλάτειασα…

Στις φωτογραφίες, ο Ταγματάρχης Χρήστος Σπυρούδης και η πύλη του Στρατοπέδου κάποιο Πάσχα επί των ημερών μου.