ο Γιόλας

{ Ανάληψις Αλεξάνδρου Ιόλα του Φιλοτέχνου } 

 

O mio babbino caro ~~~

O  Γιόλας  μπήκε στο μαρτυρολόγιο χωρίς να το πολυκαταλάβει. ΄Εχει συμβεί με αρκετούς ,τόσο της Ορθοδόξου, όσο και της Ρωμαιοκαθολικής λίστας μπεάτων. Δεν είχε καμμία όρεξη να τον φάνε τα λιοντάρια.  Από την αρένα (φαντάζομαι) θα ξεχώριζε τα σώματα των σκλάβων –παλαιστών ( φουλ στο μπέιμπι όιλ ) που άνοιγαν το φαντασμαγορικό σόου πριν αριβάρουν στην πίστα τα ατάιστα με τις χαίτες.

Στις κούτες με τις χρονοκάψουλες τα έχω ακόμη. Τον έσκασα τον εφηβικό τον οβολό μου στους Αυριανιστές κι εγώ. Η τραβεστί Κάλλας σε αποκαλύψεις ποταμός, κάτι κουλουβάχατα με τον Μίνω Αργυράκη, η συγχωρεμένη η Μελίνα επί του πολιτισμού της, η κυρία Ζωίτσα μετά συζύγου. 'Ολα τα λήμματα στο λεξικό της νεότερης ελληνικής τέχνης ήταν εκεί -από το άλφα και το τσίκι τσίκι ως το πάμφτωχο ταλέντου φα, αυτό με το πουλί.

Δεν την ονειρευόταν την μπεατοποίηση τύπου Νεομάρτυρας Αλέξανδρος ο Εκκοσμικευμένος  ο κύριος Γιόλας. Κάτι εκπάγλου τσόλια αγαπούσε, την ασφάλεια και τη θαλπωρή της τέχνης που πληρώνει ντούκου λάτρευε και κάτι ωραία γεράματα χωρίς ίχνος γήρατος μελετούσε.

Τον έφαγαν, τον ξέσχισαν. Το πλήθος ευχαριστήθηκε μπροκάρ πασμίνες και σινιέ ουρλιαχτά στο στόμα των λεόντων. ΄Ηταν και τα χρόνια τέτοια- ο ΄Ακης πίστευε ακόμα ότι είναι όντως ο ωραίος Μπρούμελ, τι να λέμε και τι να μην πούμε.... ΄Οποιος ξέρει ας μιλήσει τώρα κι όποιος δεν ξέρει ας μην μιλήσει ποτέ, θα έλεγε (ξαναφαντάζομαι ) κι ο ίδιος ο Μάρτυς.

Εικοσιεφτά και σήμερα από την κοίμησή του (23 Μαρτίου 1907, Αλεξάνδρεια Αιγύπτου /8 Ιουνίου 1987, Νέα Υόρκη , λένε οι βικιπαίδειες ) και ο Γιόλας είναι έτοιμος για ένα νέο σερί επί ασπαλάθων . Η κανιβαλισμένη έπαυλη στην Αγία Παρασκευή έχει ήδη κόψει είσοδο για τη νέα γενιά πλήθους αρένας. ΄Εχει κατοίκους της περιοχής που διεκδικούν τα εφτά στρέμματα, εργολάβους , χορηγούς επικοινωνίας , τον όμιλο ΑΝΤ1, τον γλύπτη Τάκη (συνοδευόμενο από τα κορίτσια του) , εγκαίνια, θεατρικά, μεταπτυχιακούς της ΑΣΚΤ, νεοσελέμπριτις της συμφοράς, συζύγους υπουργών με μπαγκέτα- όλα τα'χει αυτή η βίλα.

Χρυσοστόμου Σμύρνης και Δημοκρατίας  ήταν η διεύθυνση κύριε Γιόλα μου –τον έρημο τον Σμύρνης τον έκαναν με τα  κρεμμυδάκια ,την κακομοίρα τη Δημοκρατία την έχωσαν στο σακί με τις γάτες.

Δεν ήταν εξαρχής καλός οιωνός αυτή η διεύθυνση.
Τα προσέχουμε αυτά.

΄Επρεπε τότε -τώρα πάει και πέταξε.

Από την Γλυκερία Μπασδέκη

lifo.gr

Ιστορική αναδρομή στην Αγία Παρασκευή

Θελήσαμε να κάνουμε μια βόλτα στο παρελθόν της όμορφης πόλης μας, σε εποχές που δεν έμοιαζε σε τίποτα με την σημερινή Αγία Παρασκευή.

Περπατήσαμε νοερά και με τη βοήθεια φωτογραφιών στα πρώτα κτίσματα – σπίτια, στα χωράφια, στην πρώτη λαϊκή αγορά στην πλατεία Αγ. Παρασκευής, στο πρώτο καφενείο, είδαμε το πρώτο ταξί και τα πρώτα λεωφορεία που εξυπηρετούσαν τους κατοίκους του τότε χωριού, συναντήσαμε συνδημότες μας στην παιδική τους ηλικία, τους μαθητές και τους δασκάλους σχολείων, είδαμε προβατάκια στον Τσακό, το Ξενοδοχείο “Σμαρτ” & τον κινηματογράφο “Αμαρυλλίς” και τους Ιερούς Ναούς της Αγίας Παρασκευής και του προφήτη Ηλία στις πρώτες μέρες τους.

Με τη βοήθεια πάνω από 150 φωτογραφιών, τις οποίες παρουσιάζουμε και σε σας τους αγαπητούς συνδημότες μας με αυτό το video, αποτίσαμε έναν μικρό φόρο τιμής σε μια πόλη που υποδέχθηκε τον στρατηγό και πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Σάρλ Ντε Γκωλ και τον Μίκη Θεοδωράκη έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους μουσικοσυνθέτες.

Να ευχαριστήσουμε θερμά, για την ευγενική προσφορά φωτογραφιών, τον κ. Δημήτρη Μωραΐτη και τον εγγονό του Θανάση Φράγγου (ο οποίος απεικονίζεται σε αρκετές από τις φωτογραφίες) τον κ. Έντι Φράγγο.

Σε μια δύσκολη εποχή όπου τα ήθη και τα έθιμα τείνουν να παραγκωνιστούν, οφείλουμε να γυρνάμε στις ρίζες μας, να θυμόμαστε και να γνωρίζουμε στα παιδιά μας εποχές αγνές και ανθρώπινες, όπου όλοι ήταν γνωστοί μεταξύ τους και βοηθούσαν ο ένας τον άλλο.

(Η μουσική επένδυση είναι από το soundtrack της ταινίας Pearl Harbor. Ανοίξτε την ένταση και απολαύστε το ταξίδι στο παρελθόν).

aparaskevi-images.gr

Eγώ, ο Ιόλας. Aπο τον Κωστή Παπαγιώργη

Η μυθιστορηματική ζωή του Έλληνα συλλέκτη από την Αθήνα στις μητροπόλεις του κόσμου και από την παγκόσμια καταξίωση στην «εγχώρια» διαπόμπευση.

Lester, Iolas and Catherine Guinness, 29 Mαρτίου 1979. Φωτ.: Andy Warhol

Το καλοκαίρι του 1940 ένας Ιταλός φίλος του μετέπειτα Έλληνα συλλέκτη τον πήγε στο κτήμα του Ρούσβελτ, του Προέδρου της Αμερικής, διότι η εγγονή του Θεοδώρα ήθελε να γίνει χορεύτρια. Ο Ιόλας έζησε έναν έρωτα μαζί της, τη συναναστράφηκε μερικά χρόνια, την αρραβωνιάστηκε, αλλά όταν άρχισαν οι αντιδράσεις του προεδρικού κύκλου, για να αποφύγουν το σκάνδαλο, οι δύο νέοι χώρισαν. Πάντως, στην εγγονή όφειλε τον αναβαπτισμό του - από Κωνσταντίνος Κουτσούδης, γεννηθείς στην Αλεξάνδρεια, έγινε ο παγκοσμίως γνωστός Αλέξανδρος  Ιόλας. Η αλεξανδρινή του ρίζα και η μεγαλοαστική του καταγωγή προφανώς αποτέλεσαν ισχυρό παράγοντα για την κατοπινή του σταδιοδρομία.

Στην Αθήνα σπούδασε χορογραφία με τον Βάσο και την Τανάγρα Κανέλλου και, με τη βοήθεια του Δημήτρη Μητρόπουλου, πήγε στο Βερολίνο για σπουδές, όπου τελικά αναδείχτηκε σε πρώτο χορευτή στο Λυρικό Θέατρο του Σάλτσμπουργκ. Τότε ακριβώς άρχισε και η συλλεκτική του μανία για τη ζωγραφική, οι φιλίες με διάσημους καλλιτέχνες σαν τον Ντε Κίρικο, το άνοιγμα εκθέσεων σε μεγάλες πρωτεύουσες (Νέα Υόρκη, Παρίσι, Ρώμη, Βερολίνο, Γενεύη, Μιλάνο, Μαδρίτη, Βηρυτό) και, πάνω απ’ όλα, το θυελλώδες μεσουράνημα του φαινομένου «Ιόλας». Αυτό ακριβώς επιχειρεί να αναδείξει ο Νίκος Σταθούλης, επιστήθιος φίλος του συλλέκτη κι επιλεγμένος βιογράφος του. Η μορφή που έδωσε στο βιβλίο είναι, θα λέγαμε, μια μακροσκελής συνέντευξη τριακοσίων σελίδων, η οποία παρακολουθεί την πορεία του Ιόλα σε όλες τις φάσεις της ζωής του.

Οι ιδιοφυείς νέοι της ελληνικής περιφέρειας -ο Ωνάσης κυρίως και ο Ζάπας- θαυμάστηκαν για το κερδοσκοπικό τους δαιμόνιο, με τη διαφορά ότι το δαιμόνιό τους αφορούσε τα λεφτά, μονάχα τα λεφτά, ενώ ο Ιόλας ήταν αποφασιστικά στραμμένος προς την τέχνη. Οι εφοπλιστές ήταν φορτηγατζήδες του πελάγους, αγόραζαν «μαούνες» και τις γέμιζαν δολάρια, αντίθετα ο Αλεξανδρινός είχε ανέβει άλλη κλίμακα.

Ένα από τα ανεξήγητα της νεανικής ζωής του είναι, βέβαια, η εγκατάλειψη του χορού.

Ο ίδιος παρατηρεί: «Η ζωή με τους χορευτές είναι το χειρότερο πράγμα. Πολύ σπάνια έχουν ανατροφή. Έτσι, το 1944 χόρεψα για τελευταία φορά. Ως τότε ποτέ δεν είχα πάψει να αγοράζω έργα τέχνης, κοσμήματα, πίνακες, γούνες, ταπισερί. Μου άρεσαν πολύ τα παλιά πράγματα. Αλλά ένας πίνακας του Ντε Κίρικο με έκανε το 1931 να ανακαλύψω τη μοντέρνα τέχνη, αυτή που πήγαινε στον σουρεαλισμό, αυτή που λατρεύω». Ένας άνθρωπος που για να χαρακτηρίσει την Τζάκυ Ωνάση έλεγε πως «το πρόσωπό της παίρνει το χρώμα της φράσης που λέει» ασφαλώς δεν στερείται γούστου. Το βασικό ένστικτο του Ιόλα ήταν η εκρηκτική διασημότητα πάση θυσία, η παγκόσμια φήμη, η συναναστροφή θρύλων από κάθε κοινωνική ομάδα, το μεγάλο όνομα, η αίγλη με κοινωνικό αντίκρισμα, η φήμη και το κοσμικό αίνιγμα. Ζώντας πάντα μέσα σε ένα δίκτυο διαθρυλούμενων ατόμων, πολιτικών, καλλιτεχνών, ανθρώπων του πλούτου αλλά και των γραμμάτων, δεν δανειζόταν απλώς δόξα αλλά ανήκε δικαιωματικά σ’ έναν λαό «εκλεκτών» και αδιαφιλονίκητων σταρ. Χωρίς μικροψυχία, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι ο Ιόλας δεν ήταν δημιουργός, δεν «γεννούσε» κάτι, απεναντίας το ανακάλυπτε, του πρόσφερε προστασία και διασημότητα, το καθιστούσε παγκόσμια ανακοίνωση και φυσικά συνέδεε το όνομά του με τη συντροφιά των ζωγράφων. Εξάλλου, μπορεί να μη ζωγράφιζε, ωστόσο αντιμετώπιζε τον εαυτό του ως ένα είδος έργου τέχνης. Είχε μυθική γκαρνταρόμπα, συντηρούσε αμέτρητα κοστούμια, γούνες, υποκάμισα, με έκδηλη την πρόθεση να μην έχει ψεγάδι - όντας ο φύλακας άγγελος της γκαλερί που στέγαζε τον μύθο της ομορφιάς. Μπορεί, βέβαια, να δανειζόταν δόξα από δεύτερο χέρι, αλλά, προάγοντας τον εαυτό του σε κοινωνικό φαινόμενο, άφηνε να εννοηθεί ότι κάτι από Ιόλα υποκρύπτεται σε όλα. Ο ίδιος ήθελε να είναι -και ήταν ενίοτε- ένα ένσαρκο αριστούργημα. «Η τέχνη δεν έχει λόγια. Τα λόγια δεν έχουν καμιά σχέση με την τέχνη. Αυτό είναι το μυστικό της. Την αφήνεις να σε μαγέψει. Είναι λάθος να είσαι έξυπνος και να μιλάς με γνωματεύσεις. Όταν το κάνεις αυτό, απλά γίνεσαι βαρετός. Το να μιλάς για την τέχνη μου φαίνεται πως είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει ένας καβγάς»!!!

Αναδείχτηκε σε πρώτο χορευτή στο Λυρικό Θέατρο του Σάλτσμπουργκ.

Οι ιδιοφυείς νέοι της ελληνικής περιφέρειας -ο Ωνάσης κυρίως και ο Ζάπας- θαυμάστηκαν για το κερδοσκοπικό τους δαιμόνιο, με τη διαφορά ότι το δαιμόνιό τους αφορούσε τα λεφτά, μονάχα τα λεφτά, ενώ ο Ιόλας ήταν αποφασιστικά στραμμένος προς την τέχνη. Οι εφοπλιστές ήταν φορτηγατζήδες του πελάγους, αγόραζαν «μαούνες» και τις γέμιζαν δολάρια, αντίθετα ο Αλεξανδρινός είχε ανέβει άλλη κλίμακα.

Ήταν προστάτης της ομορφιάς, πράκτορας του καλού γούστου, οπότε, βασιλικά ντυμένος,πίστευε ότι σωζόταν κι αυτός μαζί με τις εκθέσεις του και τις συλλογές του. Άλλωστε, δενείναι τυχαίο ότι οι συλλογές του προέβαλλαν έργα ζωγραφικής και γλυπτικής, έργα, με άλλα λόγια, που τα βλέπει κανείς συνοδευόμενος από άλλους ή ακούγοντας τον σχολιασμό των ειδημόνων. Για να το πούμε απλά: ό,τι έκανε ο Ιόλας απαιτούσε συντροφιά, παρουσία μαρτύρων, κοινωνικότητα. Η απόλαυση των πινάκων θύμιζε πανάκριβο πάρτι, μάζωξη διασήμων, τρελό πανηγύρι κοσμικότητας. Με μια βόλτα σ’ ένα μοντέρνο μουσείο μαθαίνεις πάρα πολλά για τη μοντέρνα τέχνη. Αντίθετα, με τα βιβλία τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Γι’ αυτό δεν ήθελε να τον σταμπάρουν ως Έλληνα ή Αιγύπτιο - εκείνο που τον ενδιέφερε ήταν το κέντρο του κόσμου. Τέτοια ήταν η Αλεξάνδρεια στις μέρες του. Ήταν το κέντρο του κόσμου. Απόλυτα ελληνική, είχε ελληνικά σχολεία, ελληνικά νοσοκομεία, ελληνικά γυμναστήρια, ελληνικές φυλακές, ελληνικά νεκροταφεία. Πώς να πιστέψει, λοιπόν, στις εθνότητες ο Ιόλας, άνθρωπος με 100 διαβατήρια; Διόλου παράξενο το γεγονός ότι υμνεί την παρουσία ατόμων σαν τον πρίγκιπα Φέλιξ Γιουσούποφ, τον άνθρωπο που ξεπάστρεψε τον διαβόητο Ρασπούτιν.

Γιατί διαλέξατε να επιστρέψετε στην Ελλάδα, Ιόλα;

— Γιατί οι Έλληνες είναι καταπληκτικοί εραστές. Κανένας εραστής στον κόσμο δεν τους

ξεπέρασε!»

Η ιδιομορφία, όσον αφορά τον έρωτα, δεν ήταν μια κρυφή πτυχή της ζωής του Ιόλα. Ο«ελληνικός έρως» διαπότιζε τη ζωή του, την ενέπνεε, δεν επρόκειτο μόνο για την περιβόητη «πουστιά», απεναντίας ήταν η ποίηση της ύπαρξής του, ο προσανατολισμός του στην ηδονή και τη χαρά. Μ’ έναν λόγο, άνευ της εμπλοκής του με τους άνδρες ο ίδιος δεν υπήρχε. Επιζητούσε την κοινωνική αποδοχή επιστρέφοντας στην Ελλάδα; Προφανώς ναι, ωστόσο πίστευε ότι «ζωή χωρίς εχθρούς δεν έχει μυστήριο». Η συνέντευξη που έδωσε στην Όλγα Μπακομάρου αποκαλύπτει τους φόβους του για την ντόπια κοινωνία και συνάμα την περιφρόνησή του για διάσημους και άσημους.

Τον εαυτό του τον λογάριαζε ως άτομο υπεράνω κριτικής, διότι ήταν ο υπερ-διάσημος Ιόλας, αυτος που ό,τι άγγιζε γινόταν χρυσάφι. Όταν τον ρωτούν για τα πολιτικά πράγματα, απαντά με αλαζονεία: «Η φτερού να μας κυβερνήσει».

Παραδόξως πώς, ό,τι στο εξωτερικό ήταν θαυμαστή ιδιότητα στο ελληναριό δεν πέρναγε. « Ήταν συναρπαστική η ζωή μου! Ήταν συναρπαστικό για μένα να γνωρίσω όλους αυτούς τους διάσημους καλλιτέχνες και να γίνω φίλος τους. Είχα τη χαρά να με τιμήσουν με τη φιλία τους. Να με βάλουν στον εσωτερικό τους χώρο. Δεν είναι λίγο αυτό...». Όντως δεν είναι, μόνο που ως νόμισμα που «κόπηκε» στο εξωτερικό, στην Ελλάδα της δραχμής δεν περνούσε.

Ο ίδιος δήλωνε ατόφιος Έλλην της διασποράς, αλλά δεν ανεχόταν καμιά ομοιότητα με τους Έλληνες που γνώρισε στο εξωτερικό.

«Για τον Φασιανό τι γνώμη έχετε;». «Αχά, Θεέ μου, μη με τυραννάτε! Απαίσιος είναι».

«Μα, εσείς τον βοηθήσατε να επιβληθεί...».

«Τον είδα φτωχό στο Παρίσι. Με πήγαινε σε κάτι ελληνικά εστιατόρια εκεί πέρα, μ’ άρεσε η ζωή που μου έδειχνε. Ασήμαντοι Ελληνες, μικρούληδες, φτωχούληδες, είχαν ενδιαφέρον για μένα. Τους εκατομμυριούχους και τους δισεκατομμυριούχους τους είχα γνωρίσει. Αυτό που έκανα για τον Φασιανό δεν το έκανα γιατί ήταν μεγάλος καλλιτέχνης. Το έκανα γιατί ήταν Έλληνας και για να του δώσω βοήθεια. Και με αυτό τι έγινε; Έγινε μεγάλος καλλιτέχνης ο Φασιανός; Μπόρεσα να τον κάνω μεγάλο εγώ; Χειρότερος έγινε...».

Με αυτό το κριτήριο αντιμετωπίζει ο Ιόλας τους πάντες: από τον Καραμανλή και τη Μελίνα ίσαμε τον Παπανδρέου και τον Τσαρούχη.

Γενικά, η επάνοδός του στην Αθήνα ήταν μεγάλη καταστροφή. Μιλάμε για την εποχή του

αυριανισμού, για την άνοδο του Ανδρέα, για τη μετα-χουντική Ελλάδα. Το παλάτι που έχτισε στην Αγία Παρασκευή για να στεγάσει όλα τα έργα των συλλογών του τάχιστα έγινε βίλα των οργίων. «Όλη η πολιτική, καλλιτεχνική και κοινωνική σαπίλα τραπεζωνόταν στο ανάκτορο του Ιόλα», έγραφαν οι εφημερίδες. «2.000 ντόπιες και ξένες προσωπικότητες μάζεψε ο ανώμαλος αρχαιοκάπηλος στο Γεύμα του Αιώνα» κ.λπ.

Βέβαια, αυτός ο Έλλην του εξωτερικού –που ήταν ένας από τους δέκα ιδρυτές του Κέντρου «Ζωρζ Πομπιντού»- είχε εγκαινιάσει το Μακεδονικό Κέντρο Σύχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, αλλά για τη βδελυρή δημοσιογραφία όλα αυτά έζεχναν κραιπάλη, ναρκωτικά, ομοφυλοφιλία και παλιανθρωπιά. Ο εισαγγελέας θα κάνει αγωγή στον Αλέξανδρο Ιόλα για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών, για ακολασία με νεαρούς άνδρες, για κερδοσκοπικά κίνητρα, παράνομη εμπορία αρχαιοτήτων. Ο Ιόλας ξεσπούσε: «Τους πούστηδες, εμένα να καταντήσουν έτσι!»

Στις 8 Ιουνίου 1987, ο Ιόλας άφησε την τελευταία του πνοή στη Νέα Υόρκη, προσβεβλημένος από τον ιό του AIDS. H αδελφή του Νίκη Στάινφελ ζήτησε να καεί. Η τέφρα του έφτασε, λίγες μέρες μετά, κρυφά και ετάφη στο νεκροταφείο της Αγίας Παρασκευής, σε έναν τάφο που είχε παραχωρήσει ο δήμος για τους ευεργέτες. Στην κηδεία του δεν παρευρέθηκε κανείς. Είχε δώσει ρητή εντολή η αδελφή του «όποιος πλησιάσει το νεκροταφείο, να εκδιωχθεί».

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗ 20.6.2012 | 14:02  

lifo.gr

Ο Λεόν Μπλουμ δεν θα είναι μαζί μας απόψε

Ο Λεόν Μπλουμ δεν θα είναι μαζί μας απόψε, πέθανε το 1950.
Υπάρχει όμως ο Όμιλος Πολιτών Λεόν Μπλουμ.
Πολιτών αυτής της χώρας που τους ενοχλούν τα στραβά της δημόσιας διοίκησης, το άδικο στον δι­πλανό μας, το φορολογικό μας σύστημα, η υγεία, ότι ..
Έλα να συζητάμε τα προβλήματα του τόπου μας και του διπλανού μας.
Γράψε μας τις απόψεις σου.
Διαδήλωσε μαζί μας για ότι δεν σου αρέσει.
Βγάλε μια φωνή.
LeonBlum@LeonBlum.gr, www.LeonBlum.gr

Μπλουμ, Λεόν (Blum, Léon) ο πρώτος σοσιαλιστής (και πρώτος Εβραίος) πρωθυπουργός τής Γαλ­λίας ο οποίος ηγήθηκε τής κυβέρ­νησης Συνασπισμού τού Λαϊκού Μετώπου το 1936-1937 (Παρίσι 1872—Ζουί-αν-Ζοζά 1950). 

Ο Μπλουμ ήταν ο γιος μιας εβραϊκής οικογένειας τής Αλσα­τίας. Σπούδασε στην Εκόλ Νορμάλ Συπεριέρ και στη συνέχεια στη Νομική Σχολή τού Πανεπιστημίου τής Σορβόννης στο Παρίσι. Απο­φοίτησε το 1894 με τον βαθμό άριστα. Στη συνέχεια, έγινε γνω­στός ως κριτικός βιβλίων και θεά­τρου. Εισήλθε στην ενεργό πολι­τική με την παράταξη τών δημο­κρα­τικών υποστηρικτών τού Ντρέιφους. Η στενή συνεργασία του με τον Ζαν Ζωρές, τον οποίο θαύμαζε ιδιαίτερα, τόν έκανε να προσχωρήσει στο Γαλλικό Σοσια­λιστικό Κόμμα τού τελευταίου, το 1904. 

Ο Μπλουμ εξελέγη βουλευτής το 1919. Πρώτο έργο του ήταν να ανασυγκροτήσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα, μετά το σχίσμα τού Δε­κεμβρίου 1920, όταν η κομμουνι­στική πτέρυγα απέσπασε την πλειονοψηφία στο συνέδριο τού κόμματος στην Τουρ και έτσι πα­ρέλασε τον κομματικό μηχανισμό, τα κεφάλαια και τα δημοσιογρα­φικά όργανα των σοσιαλιστών. Ο Μπλουμ σημειώνεται στην ιστορία ως ο δημιουργός τού σύγχρονου Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμμα­τος και τού κυριότερου φύλλου του: Le Populaire («Ο Λαϊκός»). Ηγήθηκε τής αντιπολίτευσης κατά τών κυβερνήσεων τού Αλεξάντρ Μιλεράν και τού Ραιμόν Πουαν­καρέ. Το 1924 υποστήριξε τον Συνασπισμό τών Αριστερών (Car­tel des Gauches) υπό τον Εντουάρ Εριό, αρνήθηκε όμως να γίνει μέ­λος τών κυβερνήσεων Εριό και Αριστίντ Μπριάν. Στις εκλογές τού 1928, το Σοσιαλιστικό Κόμμα απέσπασε 104 έδρες στη Βουλή, ο Μπλουμ, όμως, δεν εξελέγη. Το 1929 κέρδισε την έδρα τής Ναρ­μπόν (σε αναπληρωματικές εκλο­γές), την οποία κατέλαβε πάλι το 1932 και το 1936. 

Μετά τις διαδηλώσεις οπαδών τής Δεξιάς στο Παρίσι τον Φε­βρουάριο 1934, ο Μπλουμ εργά­στηκε για την επίτευξη ενότητας μεταξύ τών Σοσιαλιστών, τών Ρι­ζοσπαστών και όλων τών αντιτιθέ­μενων προς τον Φασισμό. Το 1932 είχε διαμορφώσει σοσιαλιστικό πρόγραμμα, που υποστήριζε ειρη­νιστικές θέσεις, την εθνικοποίηση τής γαλλικής βιομηχανίας και μέ­τρα κατά τής ανεργίας. Οι προσπά­θειές του οδήγησαν στη συγκρό­τηση τού εκλογικού συνασπισμού τής Αριστεράς, που είναι γνωστός ως «Λαϊκό Μέτωπο» και ο οποίος κατά τις εκλογές τού Απριλίου και τού Μαΐου 1936 απέσπασε μεγάλη πλειονοψηφία εδρών στη Βουλή. Ο Μπλουμ, βασικός συντελεστής τής εκλογικής νίκης, διορίστηκε πρω­θυπουργός τής κυβέρνησης τού Λαϊκού Μετώπου τού Ιουνίου 1936. Η κυβέρνησή του εισήγαγε, παρά την έντονη αντιπολίτευση, την εβδομάδα τών 40 εργάσιμων ωρών και εξασφάλισε τις άδειες διακοπών μετ’ αποδοχών, καθώς και τις συλλογικές συμβάσεις για πολλές κατηγορίες εργατών. Εθνι­κοποίησε τις βασικότερες πολεμι­κές βιομηχανίες και την Τράπεζα τής Γαλλίας και εισήγαγε άλλες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Τα δυσκολότερο πρόβλημα που αντι­μετώπισε αφορούσε στην άμυνα τής Γαλλίας κατά τής αυξανόμενης ισχύος τού άξονα Ρώμης-Βερολί­νου. Η «πολιτική μη επεμβάσεως» τής κυβέρνησης Μπλουμ στον Ισπανικό Εμφύλιο πόλεμο κατηγο­ρήθηκε ως πολιτική κατευνασμού. Τα σχέδια τού Μπλουμ για την επιβολή ουσιαστικού κρατικού ελέγχου στην ιδιωτική βιομηχανική και επιχειρηματική δραστηριότητα προκάλεσαν την έντονη εχθρότητα τών Γάλλων επιχειρηματιών. Κατά την περίοδο εκείνη, τμήματα τής Δεξιάς υιοθέτησαν το μοιραίο σύν­θημα: «Καλύτερα ο Χίτλερ παρά ο Μπλουμ». 

Τον Ιούνιο τού 1937, ο Μπλουμ παραιτήθηκε, μετά την άρνηση τής συντηρητικής πλειο­νοψηφίας να τού παραχωρήσει έκτακτες εξουσίες για την αντιμε­τώπιση των οικονομικών δυσχε­ρειών τής χώρας. Σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση τού Λαϊκού Μετώ­που υπό τον Καμίγ Σωτάν (Camille Chautemps), στην οποία ο Μπλουμ έλαβε μέρος ως αντιπρόεδρος. Σχημάτισε νέα κυβέρνηση και πάλι τον Μάρτιο 1938, αρνήθηκε όμως να συμμετάσχει στην κυβέρνηση τού διαδόχου του Εντουάρ Νταλα­ντιέ. Τον Οκτώβριο τού 1940, μετά την στρατιωτική κατάρρευση τής Γαλλίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, ο Μπλουμ κατηγορήθηκε από την κυβέρνηση τού Βισύ ως υπεύθυνος για την απώλεια τού πολέμου και δικάστηκε στο Δικα­στήριο τής Ριόμ. Η δυναμική υπε­ράσπιση που προέβαλαν ο Μπλουμ και οι συγκατηγορούμενοί του προκάλεσε σοβαρή σύγχυση στις γαλλικές αρχές τού Βισύ και σημα­ντική ενόχληση στους Γερμανούς, με αποτέλεσμα να διακοπεί επ’ αόριστον η ακροαματική διαδικα­σία τον Απρίλιο 1941 και να εγκλειστεί ο Μπλουμ στη φυλακή. Αποφυλακίστηκε τον Μάιο 1945 (από στρατιωτικές δυνάμεις τών ΗΠΑ) από γερμανικό στρατόπεδο συγκεντρώσεως, όπου βρισκόταν υπό κράτηση. 

Μετά την απελευθέρωση τής Γαλλίας, ο Μπλουμ εμφανίστηκε ως ένας από τους παλαίμαχους πολιτικούς ηγέτες τής χώρας του. Την άνοιξη τού 1946 διαπραγμα­τεύθηκε δάνεια από τις ΗΠΑ ύψους 1.370.000.000 δολαρίων για την μεταπολεμική ανοικοδόμηση τής Γαλλίας. Τον Δεκέμβριο τού 1946 σχημάτισε υπηρεσιακή κυ­βέρνηση διαρκείας ενός μηνός, η οποία υπήρξε η πρώτη αποκλει­στικά από Σοσιαλιστές κυβέρνηση τής Γαλλίας, ενώ αναμενόταν η εκλογή τού Πρώτου προέδρου τής νεοσύστατης Δ’ Δημοκρατίας. 

Ο Μπλουμ αποσύρθηκε από την δη­μόσια ζωή τον Ιανουάριο τού 1947. Εν τούτοις, διετέλεσε αντιπρόεδρος τής κυβέρνησης τού Αντρέ Μαρί τον Αύγουστο τού 1948. Ακολού­θως, αποσύρθηκε στο κτήμα του, στο Ζουί-αν-Ζοζά.
[Britannica]

Léon Blum

1872-1950

«Ελεύθερος άνθρωπος είναι εκείνος που δεν φοβάται να οδηγήσει τη σκέψη του μέχρι το τέλος της.» - Léon Blum.
 

“L'homme libre est celui qui ne craint pas d'aller à la fin de sa pensée.” - Léon Blum

Όμιλος πολιτών: Léon Blum

για τον εκσυγχρονισμό της Ελληνικής κοινωνίας

για την ενωμένη Ευρώπη

για την ανάπτυξη της κοινωνίας των πολιτών

σκοπός του ομίλου / δημόσιες εκδηλώσεις / παρεμβάσεις / δελτία τύπου / συνδρομές / links / επικοινωνία

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δίκτυο πολιτών για τον Χολαργό

Αποτελεσματικότητα

Πρωτοτυπία

Αλληλεγγύη

Πολιτισμός

 
Ο φιλελευθερισμός της καθημερινής ζωής σήμερα κάνει προτιμότερη την ένταξη σε μια ομάδα πολιτών που οργανώνεται περισσότερο δημοκρατικά, στην οποία υπάρχουν χαλαρότερες σχέσεις πειθαρχίας, η δομή της δεν είναι κάθετη, όπως στα παραδοσιακά κόμματα,αλλά οριζόντια  ενώ παράλληλα λειτουργεί πιο πρωτότυπα ή και πιο αποτελεσματικά.

Παραδοσιακός τρόπος, παραγοντισμός

Συγκεκριμένα η κοινωνία πολιτών αποτελεί έναν τρίτο, έναν ενδιάμεσο, χώρο που στέκεται πέρα από το κράτος και την αγορά. Πρόκειται δηλαδή για ένα χώρο αυτονομίας απέναντι στην αλαζονεία και  στον αυταρχισμό του κράτους αλλά κι’ απέναντι στην κυριαρχία της αγοράς. Η κοινωνία των πολιτών υπάρχει γιατί είναι επικίνδυνο το κράτος να παρεμβαίνει παντού όπως επίσης η καθημερινή ζωή των ατόμων να διέπεται αποκλειστικά από τους νόμους της αγοράς.

Εννοείται ότι η ανάπτυξη αυτού του ενδιάμεσου χώρου αποτελεί κι ένα κριτήριο δημοκρατικότητας κι ορθής λειτουργίας των θεσμών μέσα στην κοινωνία. Θα λέγαμε μάλιστα ότι ένας κοινωνικός οργανισμός αναπτύσσεται δημοκρατικά όταν στο εσωτερικό του ωριμάζουν και λειτουργούν χώροι αυτονομίας

Οι αντιδράσεις που υπάρχουν σήμερα στην κομματοκρατία και στον κρατικισμό γενικά είναι τριών ειδών: 

1. Από τη μια μεριά, η νεοφιλελεύθερη λογική υποστηρίζει ότι ναι μεν τα κόμματα και το κράτος πρέπει να κάνουν λιγότερα πράγματα, αλλά αυτό να αντισταθμιστεί με την ανάπτυξη της αγοράς. Δηλαδή ό,τι αφήνει το κράτος και το παίρνει η αγορά και η ιδιωτική πρωτοβουλία. Η δεύτερη, της πιο συμβατικής αριστεράς, είναι ότι δεν φταίει το γεγονός ότι τα κόμματα και το κράτος κάνουν πολλά πράγματα, αλλά απλώς πρέπει τα κόμματα να εκδημοκρατιστούν και η κρατική γραφειοκρατία να γίνει πιο αποτελεσματική.

2. Η κοινωνία των πολιτών

Προγραμματικά ο όμιλός μας θεώρησε ότι πρέπει να ανοίξουμε αυτό το δυαδικό σχήμα κράτος / κόμμα - αγορά βάζοντας στο παιχνίδι έναν άλλο πόλο την έννοια της κοινωνίας των πολιτών

Η ανάπτυξη της κοινωνίας πολιτών ως τρίτου χώρου δίπλα και πέρα από το κράτος και την αγορά αποτελεί προοδευτική διέξοδο εξισορρόπησης και ουσιαστικού εκσυγχρονισμού των κοινωνιών Εάν το κράτος δεν μπορεί πια να ασχολείται με τα πάντα, εάν η οικονομία της αγοράς δεν πρέπει να κυριαρχεί παντού, η κοινωνία πολιτών μπορεί να δώσει και να στηρίξει βιώσιμες λύσεις όχι μόνον στην κατοχύρωση των δικαιωμάτων αλλά και στην οικολογικά βιώσιμη ανάπτυξη, την ανεργία και την κοινωνική πολιτική;

Σε θεωρητικό επίπεδο η συζήτηση για την κοινωνία των πολιτών περιλαμβάνει απόψεις που ξεκινούν από τη μαρξιστική θεώρηση ή άλλες που καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα μέσα όμως από άλλη φιλοσοφική θεώρηση.

Έχω στο μυαλό μου για παράδειγμα κείμενα του Norberto Bobbio «Κοινωνία των Πολιτών» (σελ. 57-70), όπου ο Ιταλός φιλόσοφος εκφράζει μια άλλη οπτική εμπνευσμένη από το τριμερές σχήμα του Γκ. Χάμπερμας (κράτος - αγορά - βιόκοσμος που εννοιολογικά ταυτίζονται με το χώρο της κοινωνίας πολιτών) και όχι το παραδοσιακό μαρξιστικό ή φιλελεύθερο διχοτομικό μοντέλο (κράτος - κοινωνία πολιτών)

3. Το πέπλο της άγνοιας

Η οπτική της κοινωνίας πολιτών θα επιβάλλει μια άλλη διαδικασία επίλυσης των προβλημάτων.Μπορεί να αποτελέσει χώρο ευρύτερων συναινέσεων και χώρου διαλόγου.Σε αυτό το πλαίσιο που σας περιέγραψα προηγουμένως κινηθήκαμε με μια βασική μεθοδολογική αρχή.Την ονομάζω πέπλο άγνοιας και την έχω δανειστεί από τον φιλόσοφο John Rawls .Ας υποθέσουμε ότι επιθυμούμε να προσκαλέσουμε σε μια συζήτηση μια σειρά ατόμων που στη δική μας περίπτωση – ανήκουν σε διαφορετικές εκφάνσεις της αριστεράς-και χαρακτηρίζονται από μια σειρά παρελθοντολογικών στερεοτύπων και που είναι εγκλωβισμένοι σε μια κατάσταση που αποτρέπει το διάλογο.Πέπλο της άγνοιας είναι να κάνουμε μια μεθοδολογική αναγωγή από το παρελθόν.Και μάλιστα να επικεντρωθούμε σε μια σειρά συζητήσεων / προτάσεων / κινήσεων πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα που μολονότι στην αρχή φαίνονται βαρετά στη συνέχεια βγάζουν τα ουσιώδη στοιχεία τους.

Με αυτόν τον τρόπο προσπαθήσαμε να φτιάξουμε minimum συναινέσεις τις οποίες στη συνέχεια τις διευρύναμε σε κάποιο άλλο ζήτημα κοκ.Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας είναι μια μεγάλη αναγνωρισιμότητα.

Σημείωση

Το άνοιγμα ενός ευρύτατου δημόσιου διαλόγου, την κατάθεση εκ μέρους των κοινωνικών εταίρων των κατευθυντηρίων προτάσεών τους, την εμπλοκή όλων των θεσμών (πολιτικά κόμματα, ενώσεις πολιτών κ.ά) και στο τέλος –στην βάση και των αρχικών περιορισμών που οι αρμόδιοι υπουργοί όφειλαν να θέσουν ως «πυξίδα» από την αρχή – την συνόψιση ενός συναινετικού προγράμματος επίλυσης μέσα σε ένα εύλογο χρονοδιάγραμμα.

Απαιτείται μια γενικότερη μεταφορά αρμοδιοτήτων από τους συγκεντρωτικούς κρατικούς φορείς προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση και κυρίως προς τις Ανεξάρτητες Διοικητικές Αρχές και νέα καινοτομικά συμβουλευτικά όργανα/επιτροπές με ενεργό παρουσία της κοινωνίας πολιτών. Π.χ., μια Εθνική Επιτροπή για την μεταρρύθμιση της Ανώτατης Παιδείας ή το νέο Κοινωνικό Κράτος θα μπορούσε να δώσει άλλη μια δυναμική στην επίλυση των προβλημάτων.

- Τρίτον, η κοινωνία πολιτών εκτός από τις σχέσεις συνεργασίας αλλά και ανεξάρτητης κριτικής στα πλαίσια μιας εποικοδομητικής εταιρικής σχέσης με την πολιτεία οφείλει να πράξει το ίδιο και με το χώρο της αγοράς και των επιχειρήσεων. Είναι μια ιδέα εντελώς άγνωστη στη χώρα μας η οποία όμως κερδίζει γοργά έδαφος στο διεθνές προσκήνιο. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν είναι μόνον οργανισμοί παραγωγής προϊόντων/υπηρεσιών και βεβαίως κερδών για τους ιδιοκτήτες ή μετόχους τους. Είναι επίσης κοινωνικοί οργανισμοί με κοινωνική ευθύνη απέναντι στις τοπικές κοινωνίες, το περιβάλλον, τους εργαζόμενους, τους πελάτες τους. Προσπάθειες - να προσφέρουν πολλά λειτουργώντας ως «κυψέλες καινοτομιών» κάθε μορφής.

Κοινωνική Πολιτική

Η κοινωνική πολιτική βασική μας προτεραιότητα
Στόχος της η κοινωνική αλληλεγγύη και η κοινωνική συνοχή. Αλληλεγγύη με κοινωνική προστασία και αξιοπρέπεια για όλα τα κοινωνικά στρώματα και όλες τις ηλικίες. Ο Δήμος Αγίας Παρασκευής διαμορφώνει ένα σχέδιο δράσης με συγκεκριμένους άξονες.

Προστασία και φροντίδα για τα παιδιά, μέριμνα και πρόνοια για τους ηλικιωμένους, ιατρική βοήθεια για κάποιες ευπαθείς κατηγορίες του τοπικού πληθυσμού, προληπτική ιατρική για όλους.

Δημιουργούμε:

• Βρεφονηπιακούς σταθμούς με καθημερινή φροντίδα σε βρέφη από 6 μηνών μέχρι 3 ετών
• Νηπιακούς σταθμούς που να παρέχουν τη μεταφορά των παιδιών από και προς αυτούς με σκοπό τη διευκόλυνση της εργαζόμενης μητέρας. Το ίδιο θα ισχύει και στα δημοτικά σχολεία μέχρι την τετάρτη τάξη.

Ομάδες εθελοντών που θα εξυπηρετούν ανήμπορα ηλικιωμένα άτομα.

Κατ΄ οίκον ιατρική φροντίδα στα άτομα αυτά

Ποιοτική αναβάθμιση των ΚΑΠΗ, ώστε να ενεργοποιούν τα άτομα τρίτης ηλικίας με πολιτιστικές εκδηλώσεις, εκδρομές και άλλες δραστηριότητες.

Μικρά και ευέλικτα ιατρικά κέντρα άμεσης βοήθειας.

Μέριμνα για τα άτομα με κινητικά προβλήματα ώστε να διευκολύνεται η πρόσβαση τους στις κοινωνικές δραστηριότητες της πόλης αλλά και για την εξυπηρέτηση των αναγκών τους (μετακίνηση στην αγορά , δημαρχείο, εκκλησία κλπ).

Αγωνιζόμαστε για ένα δήμο που παίρνει πρωτοβουλίες και αναλαμβάνει δράση ενάντια στον κοινωνικό αποκλεισμό δημιουργώντας Κέντρο συμβουλευτικής και κοινωνικής υποστήριξης για κακοποιημένα άτομα , άστεγους, αλλοδαπούς και άλλες κατηγορίες που χρειάζονται κοινωνική αλληλεγγύη.

Λέμε ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ και επαναφέρουμε το πρόγραμμα ΟΚΑΝΑ για τα σχολεία, τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς με σκοπό την πρόληψη και την αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας.

Λέμε ΝΑΙ:

• Στην πρόληψη και μέσω των δημοτικών ιατρείων που αλλάζουν πρόσωπο εργαζόμαστε πάνω σ’ ένα σχέδιο που περιλαμβάνει
• Την κάλυψη βασικών αναγκών πρωτοβάθμιας περίθαλψης (γενική ιατρική- παιδιατρική- πρόληψη γυναικολογικών καρκίνων- προληπτική οδοντιατρική)
• Στην προαγωγή της στοματικής υγιεινής με προγράμματα ενημέρωσης και φθορίωσης στα παιδιά.
• Στα προγράμματα ενημέρωσης για τις ιώσεις (ηπατίτιδα, Aids κλπ)

Κέντρο επαγγελματικού προσανατολισμού και δημιουργία δικτύου που να παρεμβαίνει μεταξύ της επαγγελματικής προσφοράς και ζήτησης στα όρια του Δήμου

Εγκαινιάζουμε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας του πολίτη με 24ωρη λειτουργία.