Το μυστικό ενός «βαρετού ιδιωτικού υπαλλήλου και σωστού μέθυσου»

Σχεδόν κανείς δεν είδε ποτέ έργα του, εκτός απ' τον Αλέξανδρο Ιόλα. Όμως, όπως ανακαλύπτουμε σήμερα, αυτό πρόκειται σύντομα να αλλάξει

Δεν είναι έργο του μυστηριώδη καλλιτέχνη (άλλωστε κανείς, εκτός απ' τον Ιόλα, δεν είδε ακόμα κάποιον πίνακά του), αλλά ο Μυστικός Δείπνος του Andy Warhol, εξαιτίας του οποίου ο Ιόλας ανακάλυψε ένα ακόμα σπάνιο ταλέντο

Μοιάζει με ιστορία που θα άξιζε να γυριστεί σε κινηματογραφική ταινία:

Το 1986 ο κορυφαίος Έλληνας γκαλερίστας και σημαντικός συλλέκτης έργων μοντέρνας τέχνης Αλέξανδρος Ιόλας συναντιέται για μία ακόμη φορά με τον Andy Warhol στο Factory του δεύτερου, στη Νέα Υόρκη. (Ένα χρόνο μετά θα ήταν και οι δύο νεκροί.)

Εκεί ο Ιόλας γνωρίζει κάποιον του οποίου το πραγματικό όνομα δεν γνωρίζουμε ακόμα και σήμερα, ο οποίος δεν ήταν εικαστικός -τουλάχιστον επισήμως- και βλέπει τα σχέδιά του. Εντυπωσιάζεται και θέλει να κάνει διάσημο τον άγνωστο καλλιτέχνη, θέλει να του κάνει μια έκθεση για την οποία θα συζητούσε όλος ο κόσμος της τέχνης.

Ο μεγάλος Ιόλας, στην Liberation, 1984

Δεν το κάνει ποτέ (αφού ο θάνατος τον προλαβαίνει) και ο άγνωστος καλλιτέχνης αποφασίζει να μην εκθέσει ποτέ τη δουλειά του. Λίγο πριν πεθάνει όμως, πράγμα που έγινε πριν από μόλις δέκα ημέρες, αλλάζει τη διαθήκη του και αποφασίζει να χαρίσει όλα τα έργα του στον συνεχιστή του Ιόλα και στενότερο συνεργάτη/βιογράφο του, τον Νίκο Σταθούλη.

Το LIFO.gr μίλησε με τον κύριο Σταθούλη, σύμβουλο τέχνης και πρόεδρο του Ιδρύματος Ιόλα (Fondation privée des Amis d'Alexandre Iolas) και τον συνεργάτη του Ιδρύματος, επιμελητή εκθέσεων, σύμβουλο προσωπικών συλλογών και συντηρητή ιστορικών κτιρίων Μάξιμο Στεργίου προσπαθώντας να εκμαιεύσει πληροφορίες για τον καλλιτέχνη του οποίου έργα δεν έχει δει κανείς πλην του Ιόλα - ούτε καν ο μοναδικός κληρονόμος του άγνωστου καλλιτέχνη Ν. Σταθούλης που μας γνωστοποίησε ότι θα περάσει κάποιος καιρός μέχρι να καταλογογραφηθούν τα έργα και να σταλούν απ' τις ΗΠΑ στην Αθήνα. 

Τα στοιχεία που συλλέξαμε είναι τα εξής:

F.V.

Ημερομηνία γέννησης: 11 Νοεμβρίου 1969

Ημερομηνία θανάτου : 19 Ιουλίου 2016

Τόπος γέννησης: Γενοβα, Ιταλία

Τόπος θανάτου: Νέα Υόρκη

Ο F.V. γεννήθηκε σε ένα χωριό έξω από την Γένοβα της Ιταλίας. Μεγάλωσε μέσα σε συντηρητικό περιβάλλον με την μητέρα του. Στην ηλικία των 4 χρόνων, έχασε τον πατέρα του σε ατύχημα.

Σε ηλικία 15 ετών εγκαταλείπει το σπίτι του σε μια προσπάθεια απαγκίστρωσης από το βαθιά συντηρητικό, Καθολικό σχολείο στο οποίο φοιτούσε.

Στις αρχές Ιουνίου του 1984, φτάνει στη Νέα Υόρκη κι η πόλη του δίνει τη δυνατότητα να εκφράζεται με ελευθερία, πράγμα που τον σοκάρει και τον ενθουσιάζει από την πρώτη στιγμή. Το πρωί εργάζεται στη λαχαναγορά του SoHo και το βράδυ μεθάει στα μπαρ της εποχής. Εκεί αρχίζει να γνωρίζει ανθρώπους της τέχνης και το ταξίδι στο μαγικό αυτό κόσμο αρχίζει...

Οι Keith Haring κι ο Jean-Michel Basquiat φωτογραφημένοι απ' τον Andy Warhol

Το 1986 γνωρίζει τον Αλέξανδρο Ιόλα ο οποίος βρισκόταν στο Factory για να δει την πορεία του "Μυστικού Δείπνου", του περίφημου έργου που έφτιαξε ο Warhol, μετά από παραγγελία του Ιόλα, για να παρουσιαστεί σε έκθεση στο Μιλάνο, απέναντι από τη Santa Maria delle Grazie, όπου βρισκόταν το αυθεντικό αριστούργημα του Ντα Βίντσι. 

Ο κρυφός καλλιτέχνης, που τα πρωινά εργαζόταν στη λαχαναγορά του SoHo, εμπιστεύεται τον Ιόλα, και δε χάνει την ευκαιρία να δείξει, για πρώτη φορά, τα έργα του, σε έναν άνθρωπο που θαύμαζε και εκτιμούσε βαθιά.

Ο Ιόλας εκπλήσσεται από τα έργα και του υπόσχεται πως θα του κάνει την πρώτη του έκθεση και πως σύντομα όλοι θα μιλούν για αυτόν. Έπειτα ο σπουδαίος γκαλερίστας και συλλέκτης επιστρέφει στην Αθήνα όπου αρρωσταίνει βαριά και έπειτα από λίγο καιρό βρίσκεται ξανά στην Νέα Υόρκη (όχι όμως για κάποια έκθεση αλλά δυστυχώς για να αφήσει την τελευταία του πνοή).

Ο F.V πέφτει σε βαριά κατάθλιψη πιστεύοντας πως μαζί με τον Ιόλα πέθανε και η οποιαδήποτε πιθανότητα αναγνώρισης του έργου του.

 Για χρόνια δεν ζωγραφίζει απολύτως τίποτα.

Κλείνεται στον εαυτό του και σύντομα γίνεται αλκοολικός.

O Αλέξανδρος Ιόλας με τον Άντι Γουόρχολ και τον Νίκο Σταθούλη στο "Factory", Νέα Υόρκη, 1985.

Το 1993, o F.V. ερωτεύεται έναν Αμερικανό. Η σχέση αυτή του δίνει τη δύναμη να αφήσει το αλκοόλ και υπό άκρα μυστικότητα 6 χρόνια μετά να πιάσει και πάλι το πινέλο. Επί χρόνια δημιουργεί χωρίς σταματημό, όμως κανένας γκαλερίστας δεν τον εμπνέει τόσο ώστε να του δείξει τη δουλειά του. Για χρόνια εργάζεται ως ιδιωτικός υπάλληλος για το βιοπορισμό του. Όμως το πάθος του για την τέχνη παραμένει αμείωτο.

Η σχέση του περνάει κρίση, και το 2003 τελειώνει οριστικά. Από εκείνη τη περίοδο και μετά δημιουργεί τα πιο εντυπωσιακά του έργα και συνεχίζει να ζωγραφίζει ακατάπαυστα. Επηρεασμένος από τους πρώτους καλλιτέχνες  που γνώρισε και είχε ως πρότυπα σε όλη την διάρκεια της ζωής του φτιάχνει έργα με χαρακτηριστικό στοιχείο το δικό του ανθρωπάκι το οποίο ίσως να αποτελεί και το πορτραίτο του.

Φτάνουμε στο σήμερα. Σε ηλικία 46 χρόνων εμφανίζει καρκίνο στο συκώτι, και λίγους μήνες μετά, τον Ιούλιο του 2016 αφήνει στην οικία του στην Νέα Υόρκη την τελευταία του πνοή. 

Έργα του δεν παρουσιάστηκαν πότε.

Άφησε όμως μια διαθήκη στην οποία μοναδικός κληρονόμος και συνεχιστής του έργου του είναι ο στενότερος συνεργάτης - βιογράφος του Ιόλα, του ανθρώπου που εμπιστεύτηκε όσο κανέναν άλλο, ο Ν. Σταθούλης.

Περιμένοντας τους προσεχείς μήνες να δούμε επιτέλους τα έργα του F.V. για να καταλάβουμε γιατί εντυπωσίασαν τόσο πριν από 30 χρόνια τον Ιόλα, παρουσιάζουμε σε αποκλειστικότητα στο LIFO.gr την τελευταία του επιστολή, με την οποία επικοινώνησε με τον, ανυποψίαστο μέχρι τότε, μοναδικό κληρονόμο του στην Ελλάδα.

Πορτραίτο του Ιόλα από τον Άντι Γουόρχολ

Τα τελευταία λόγια του F.V.:

"Νίκο, εσύ είσαι ο άνθρωπος που ο Αλέξανδρος Ιόλας πίστεψε πως μπορείς να τον κρατήσεις αθάνατο. Ο μοναδικός άνθρωπος που είδε και σεβάστηκε τα έργα μου ήταν ο Αλέξανδρος Ιόλας. Και τώρα με το πλήρωμα του χρόνου μπορώ να σου εκμυστηρευτώ αυτές τις πληροφορίες.

Δυστυχώς κανείς σ' αυτήν τη πόλη δεν είναι όπως ήταν εκείνος. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τον ακολουθήσω, και με την σειρά μου να εμπιστευτώ και εγώ εσένα.

Τα 236 έργα μου. Τα πάθη μιας ολόκληρης ζωής αποτυπωμένα πάνω στους καμβάδες μου. Μαζί με τα έργα θα βρεις και τον catalogue raissone. Μόνο σου ζήτω μια χάρη.  Ποτέ μην αποκαλύψεις το πραγματικό μου όνομα. Θέλω όλοι να θυμούνται τον F.V ακριβώς όπως έζησε: Έναν βαρετό ιδιωτικό υπάλληλο και ένα σωστό μέθυσο. Όσο για εσένα, που ξέρεις όλη την αλήθεια, σου ζήτω να κάνεις παγκοίνως γνωστό το έργο μου.

Και ξέρεις κάτι... ονόμασέ με Azazel.

Άλλωστε όλοι έχουμε έναν δαίμονα μέσα μας.

Αυτός με βασάνιζε σ' όλη μου τη ζωή. Μπορεί να πάρει επάξια και τη δόξα μου.

Νίκο σε φιλώ, και να θυμάσαι μην αφήνεις του δαίμονες να σε καθυποτάξουν. Είναι μαρτύριο η ζωή του καλλιτέχνη.

Καλό ταξίδι

Azazel..." 

2 Ιουνίου 2016, Νέα Υόρκη

Και η ιστορία συνεχίζεται...

Άρης Δημοκίδης 30.7.2016 | 10:52 

lifo.gr

Άγ. Ανδρέας Δήμου Αγ. Παρασκευής

Ιστορικά στοιχεία

Ο χώρος ανοικοδομήσεως ήταν του Χρήστου Μπάτα. Στον χώρο αυτό, στον οποίο υπήρχε ένας βραχώδης λοφίσκος, ο Χρήστος Μπάτας αποφάσισε να κατασκευάσει ένα παρεκκλήσιο δίκην παράγκας το 1970, κι άρχισε να λειτουργεί για τα γύρω σπίτια με λειτουργούς εναλλάξ τον π. Αντώνιο Αλεβιζόπουλο, τον π. Κωνσταντίνο Σαρρή και τον π. Χαράλαμπο Σιώτη. Το 1975 διορίστηκε εφημέριος ο πατήρ Ιάκωβος Λάμπρου, ο οποίος το 1980 έθεσε θεμέλιο λίθο και κατασκευάστηκε η πρώτη χρηστή εκκλησία, η οποία απετέλεσε το μεσαίο τμήμα τού υπογείου τού Αγίου Ανδρέου.

Το 1985 συνεχίστηκε η ανοικοδόμησις στον άνω όροφο και το 1988, θανόντος τού πατρός Ιακώβου, συνεχίστηκε η ανέγερσις του άνω ορόφου, ξεκινώντας από τον τρούλο.

Εφημέριος διορίστηκε ο Πορφύριος Δελλής, κι είχαν προηγηθεί οι διορισμοί του πατρός Αντωνίου Κρίβα, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, και του πατρός Αλεξάνδρου Αρχοντουλάκη.

Ο άνω όροφος άρχισε να λειτουργεί το 1991. Επεκτάσεις του Ναού έγιναν από το 2001 και κατόπιν βορείως, νοτίως και δυτικώς του Ιερού Ναού, και ο Ναός έλαβε την σημερινή ολοκληρωμένη του μορφή.

Σε αυτό το διάστημα, το 1996, διορίστηκε συνεφημέριος ο πατήρ Μάξιμος Δημητρακόπουλος  και το 2000 ο πατήρ Γεώργιος Αναστασόπουλος και ο πατήρ Ανδρέας Κονάνος. Το 2009, διορίστηκε εφημέριος ο πατήρ Σωκράτης Κουζέλης, ο οποίος μαζί με τον πατέρα Πορφύριο, παραμένουν ακόμα και σήμερα (2015) εφημέριοι του Ναού.

Ο Ναός διαθέτει 11 παρεκκλήσια:

Στον άνω όροφο του Αγίου Φανουρίου και των Αγίων Ενδόξων Πορφυρίων βορείως, του Αγίου Χριστοφόρου νοτίως. Ομοίως νοτίως τού Ιωσήφ τού Μνήσθορος, Δαυίδ Βασιλέως και Ιακώβου Αδελφοθέου.

Στον κάτω όροφο υπάρχουν τα παρεκκλήσια 1) Σεργίου Βάκχου και Σώζοντος, 2) Μάμμαντος, Κηρύκου και Ιουλίττης, Μαρίας Αιγυπτίας και Ζωσιμά, 3) παρεκκλήσιον πάντων Αθηναίων Αγίων και Φιλοθέης της Αθηναίας, των Οσίων και Θεοφόρων Μητέρων Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου, Ευφημίας της Πανσόφου και της Αγίας Ενδόξου Μάρτυρος Φεβρωνίας, 4) των Οσίων και Θεοφόρων Βαρσανουφρίου του Μεγάλου και Ιωάννου του Προφήτου (των Εγκλείστων και πάντων των ένα ασκήσει Λαμψάντων Αγίων), και 5) Η Τράπεζα του Ναού η οποία χρησιμεύει σε καθημερινές Θείες Λειτουργίες αφιερωμένη στους Αγίους Σαμψών τον ξενοδόχο, Ευφρόσυνον τον μάγειρον, Χρήστον τον κηπουρόν και στις Οσίες Μητέρες Πηνελόπη και Ευφροσύνη.

Ομοίως λειτουργεί εκτός του Ναού προς την Οδό Ψαρών, εικονοστάσιον του Αγίου Τιμοθέου επισκόπου Ευρίπου το οποίο λειτουργείται και αυτό εις την μνήμην του.

Συνοπτική περιγραφή του γενικού έργου και των ειδικών καθηκόντων:

1. Κήρυγμα εκάστην Κυριακήν εις την Θείαν Λειτουργίαν, δεξίωσις των πιστών μετά την Θ.Λειτουργίαν και σύγχρονος απασχόλησις των παιδιών.
2. Καθημερινή Θεία Λειτουργία.
3. Καθημερινή απογευματινή εφημερία – τέλεση Εσπερινού.
4. Εξομολόγηση καθημερινά μετά τις Ακολουθίες.
5. Μεταφορά κατ’οίκον εμπερίστατων πιστών προ και μετά της Θείας Λειτουργίας.
6. Κατηχητικό για τα νήπια και για τα παιδιά του Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου με γεύμα κάθε Σάββατο – εκδρομές με ιδιωτικά μέσα: επίσκεψη σε μουσεία, θεατρικές παραστάσεις.
7. Γεύμα για νεαρούς γονείς και τα παιδιά τους κάθε Κυριακή μεσημέρι και κάθε Παρασκευή βράδυ.
8. Κέρασμα των πιστών μετά την Θεία Λειτουργία του Σαββάτου.
9. Κήρυγμα κάθε Τρίτη και Παρασκευή (ψάλλουν και διαβάζουν παιδιά από την χορωδία του Ναού).
10. Παράκληση κάθε Παρασκευή.
11. Απασχόληση και φύλαξη των παιδιών κατά την ώρα του κηρύγματος.
12. Πνευματική συνάντηση Νεαρών Μητέρων κάθε Τρίτη.
13. Υποβοήθηση μαθητών από εκπαιδευτικούς στα μαθήματά τους (Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου).
14. Παροχή εκπαιδευτικού υλικού και δυνατότητα μελέτης στον χώρο της βιβλιοθήκης της Εκκλησίας
15. Μαθήματα ξένων γλωσσών για μεγάλους(Ιταλικά).
16. Μαθήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών για παιδιά.
17. Μαθήματα μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής για παιδιά.
18. Έκδοση εφημερίδας.
19. Μαθήματα παραδοσιακών χορών και τραγουδιών περιστασιακά.
20. Δημιουργικό παιχνίδι, θεατρικό παιχνίδι, κουκλοθέατρο, ζωγραφική, χειροτεχνίες.
21. Παιδική χορωδία με παραδοσιακό και σύγχρονο χαρακτήρα.
22. Δωρεάν μουσικές και θεατρικές παραστάσεις κατά καιρούς.
23. Συμμετοχή της παιδικής χορωδίας σε εκδηλώσεις του Ναού.
24. Στις καλοκαιρινές καθημερινές Λειτουργίες, ψάλλουν και διαβάζουν τα παιδιά της χορωδίας.
25. Φύλαξη και απασχόληση παιδιών προσχολικής ηλικίας, προς εξυπηρέτηση των γονέων τους.
26. Διάθεση καθημερινών γευμάτων, διανομή κονσερβών και δεμάτων με τρόφιμα, χαρτικά και είδη καθαριότητας σε όσους το ζητούν και σε εμπερίστατους.
27. Συνεργασία με φαρμακεία για διανομή φαρμάκων.

**Πολλές από τις δραστηριότητες είναι περιστασιακές/εποχιακές, ανάλογα με τις ανάγκες και την προσέλευση.

---

Εφημέριοι

1. Δελλής Πορφύριος (Α')
2. Κονάνος Ανδρέας (A')
3. Κουζέλης Σωκράτης (Β')
(* αποσπασμένος σε άλλη Ενορία του εσωτερικού ή του εξωτερικού)

Βρείτε μας στο χάρτη

---

Πρόσθετες Πληροφορίες

• Οδός: Ψαρών
• ΤΚ: 153 43
• Περιοχή: Αγ. Παρασκευή
• Πόλη: Αθήνα
• Τηλ Ιερού Ναού: 210.6391.655
• Αριθμός: 57 

iaathethelontismos.gr

Στρατόπεδο «Ταγματάρχου (ΠΖ) Χρήστου Σπυρούδη»

Πολλές φορές ήλθε στο μυαλό μου να γράψω κάποια ιστορικά στοιχεία για το πρώην (πιά) Στρατόπεδο (και νυν Πολιτιστικό και Αθλητικό Κέντρο Σταύρος Κώτσης). Μια έκταση 40 περίπου στρεμμάτων, στις παρυφές του Υμηττού, που από το 1998 έχει περιέλθει για χρήση (99 ετών) στον Δήμο μας. Σκαλίζοντας το αρχείο μου, βρήκα το Πληροφοριακό Σημείωμα της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού με στοιχεία για τον Ταγματάρχη και φωτογραφία του, που το όνομά του έφερε προς τιμήν του το Στρατόπεδο.

Θα ξεκινήσω λοιπόν από τα επίσημα στοιχεία, όπως τα καταγράφει η ΔΙΣ. Παράκληση, να τα δείτε μόνο ως ιστορικά στοιχεία. Στη συνέχεια, λίγα ιστορικά στοιχεία για τον χώρο.

Ταγματάρχης Πεζικού Χρήστος Σπυρούδης

Ταγματάρχης Πεζικού Σπυρούδης Χρήστος του Αποστόλου. Εγεννήθη το έτος 1896, εις Λευκίμην Έβρου. Κατετάγη ως εθελοντής το 1916. Λόγω της πολεμικής του δράσεως, προήχθη εις Ανθυπολοχαγόν και εμονιμοποιήθη εις τας 14-1-1920. Έλαβε μέρος εις τον Α΄ΠΠ, εις την Μικρασιατικήν Εκστρατείαν και εις την άμυνα των Οχυρών κατά την Γερμανικήν εισβολήν. Το 1946, ως Ταγματάρχης, ήτο Διοικητής του 551 Τάγματος Πεζικού εις τα Ελληνοτουρκικά σύνορα. Εις τας 3-12-1946, κατά την διάρκεια μεταβάσεώς του εις τον τόπον καταγωγής του, δια επίσκεψιν εις συγγενείς του, συνελήφθη υπό ενόπλων κομμουνιστών εις την περιοχήν Κόρυμβος Διδυμοτείχου. Εις τας 4-12-1946 εξετελέσθη δια σφαγής μετά βασάνων, εις θέσιν Τσιβάκουρου Σκάλας.

 

Στίς αρχές της 10ετίας του ΄50 , το 1950 ή 1951, το 551 Τάγμα Πεζικού μετεστάθμευσε στην περιοχή "Πατιές" της Αγίας Παρασκευής, σε χώρο ιδιοκτησίας του Υπουργείου Γεωργίας. Ο χώρος αυτός, παραχωρήθηκε για χρήση στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης, ως Στρατόπεδο και έλαβε το όνομα του προηγούμενου Διοικητού του Τάγματος, τιμής ένεκεν. Το 551 ΤΠ, παρέμεινε στον χώρο έως τα μέσα της 10ετίας του ΄60, οπότε μετεστάθμευσε εκ νέου στην περιοχή του Έβρου. Στον χώρο, στρατοπέδευσε το 521 Τάγμα Πεζοναυτών. Οι Πεζοναύτες, παρέμειναν έως το 1975, οπότε και μετεστάθμευσαν στην Σύρο. Αντικατεστάθησαν από την Προεδρική Φρουρά, η οποία μετεστάθμευσε στις εγκαταστάσεις της, πίσω από το κτίριο του Κοινοβουλίου, το 1982. Στον χώρο στρατοπέδευσε το 951 Τάγμα Στρατονομίας, που προήλθε από την συνένωση των 951 και 952 Λόχων Στρατονομίας. Το 1990 μετασταθμεύει, από τον Σταθμό Λαρίσης όπου ήταν η έδρα του, το Ειδικό Ανακριτικό Τμήμα της Στρατονομίας, με Διοικητή (και έως το 1998) τον τότε Υπολοχαγό Σπ. Παπασπύρο. Το 1996, εντός 3 μηνών, ανεγείρεται με άδεια του ΓΕΣ, ο Στρατιωτικός Ιερός Ναός του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ο οποίος υπάρχει και σήμερα. Οι Μονάδες της Στρατονομίας, μετεστάθμευσαν στου Γουδή τον Αύγουστο του 1998 και ο χώρος παρεδόθη για χρήση στον Δήμο, με ένα τμήμα του (περίπου 1,5 στρέμμα) στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, στην οποία μεταβιβάσθηκε ο Ιερός Ναός.

 

Να προσθέσω,ότι περί τα τέλη της 10ετίας του ΄70, το 1977 ή 1978, ένα τμήμα του Στρατοπέδου μεταβιβάσθηκε, ως ιδιοκτησία, στην Γαλλική Δημοκρατία. Είναι ο χώρος όπου σήμερα βρίσκεται η Ελληνογαλλική Σχολή. Επίσης, κάποια άλλα τμήματα του Στρατοπέδου χρησιμοποιήθηκαν για την διάνοιξη οδών της περιοχής.

Σπύρος Παπασπύρος, 19 October 2015

ο Γιόλας

{ Ανάληψις Αλεξάνδρου Ιόλα του Φιλοτέχνου } 

 

O mio babbino caro ~~~

O  Γιόλας  μπήκε στο μαρτυρολόγιο χωρίς να το πολυκαταλάβει. ΄Εχει συμβεί με αρκετούς ,τόσο της Ορθοδόξου, όσο και της Ρωμαιοκαθολικής λίστας μπεάτων. Δεν είχε καμμία όρεξη να τον φάνε τα λιοντάρια.  Από την αρένα (φαντάζομαι) θα ξεχώριζε τα σώματα των σκλάβων –παλαιστών ( φουλ στο μπέιμπι όιλ ) που άνοιγαν το φαντασμαγορικό σόου πριν αριβάρουν στην πίστα τα ατάιστα με τις χαίτες.

Στις κούτες με τις χρονοκάψουλες τα έχω ακόμη. Τον έσκασα τον εφηβικό τον οβολό μου στους Αυριανιστές κι εγώ. Η τραβεστί Κάλλας σε αποκαλύψεις ποταμός, κάτι κουλουβάχατα με τον Μίνω Αργυράκη, η συγχωρεμένη η Μελίνα επί του πολιτισμού της, η κυρία Ζωίτσα μετά συζύγου. 'Ολα τα λήμματα στο λεξικό της νεότερης ελληνικής τέχνης ήταν εκεί -από το άλφα και το τσίκι τσίκι ως το πάμφτωχο ταλέντου φα, αυτό με το πουλί.

Δεν την ονειρευόταν την μπεατοποίηση τύπου Νεομάρτυρας Αλέξανδρος ο Εκκοσμικευμένος  ο κύριος Γιόλας. Κάτι εκπάγλου τσόλια αγαπούσε, την ασφάλεια και τη θαλπωρή της τέχνης που πληρώνει ντούκου λάτρευε και κάτι ωραία γεράματα χωρίς ίχνος γήρατος μελετούσε.

Τον έφαγαν, τον ξέσχισαν. Το πλήθος ευχαριστήθηκε μπροκάρ πασμίνες και σινιέ ουρλιαχτά στο στόμα των λεόντων. ΄Ηταν και τα χρόνια τέτοια- ο ΄Ακης πίστευε ακόμα ότι είναι όντως ο ωραίος Μπρούμελ, τι να λέμε και τι να μην πούμε.... ΄Οποιος ξέρει ας μιλήσει τώρα κι όποιος δεν ξέρει ας μην μιλήσει ποτέ, θα έλεγε (ξαναφαντάζομαι ) κι ο ίδιος ο Μάρτυς.

Εικοσιεφτά και σήμερα από την κοίμησή του (23 Μαρτίου 1907, Αλεξάνδρεια Αιγύπτου /8 Ιουνίου 1987, Νέα Υόρκη , λένε οι βικιπαίδειες ) και ο Γιόλας είναι έτοιμος για ένα νέο σερί επί ασπαλάθων . Η κανιβαλισμένη έπαυλη στην Αγία Παρασκευή έχει ήδη κόψει είσοδο για τη νέα γενιά πλήθους αρένας. ΄Εχει κατοίκους της περιοχής που διεκδικούν τα εφτά στρέμματα, εργολάβους , χορηγούς επικοινωνίας , τον όμιλο ΑΝΤ1, τον γλύπτη Τάκη (συνοδευόμενο από τα κορίτσια του) , εγκαίνια, θεατρικά, μεταπτυχιακούς της ΑΣΚΤ, νεοσελέμπριτις της συμφοράς, συζύγους υπουργών με μπαγκέτα- όλα τα'χει αυτή η βίλα.

Χρυσοστόμου Σμύρνης και Δημοκρατίας  ήταν η διεύθυνση κύριε Γιόλα μου –τον έρημο τον Σμύρνης τον έκαναν με τα  κρεμμυδάκια ,την κακομοίρα τη Δημοκρατία την έχωσαν στο σακί με τις γάτες.

Δεν ήταν εξαρχής καλός οιωνός αυτή η διεύθυνση.
Τα προσέχουμε αυτά.

΄Επρεπε τότε -τώρα πάει και πέταξε.

Από την Γλυκερία Μπασδέκη

lifo.gr

Ιστορική αναδρομή στην Αγία Παρασκευή

Θελήσαμε να κάνουμε μια βόλτα στο παρελθόν της όμορφης πόλης μας, σε εποχές που δεν έμοιαζε σε τίποτα με την σημερινή Αγία Παρασκευή.

Περπατήσαμε νοερά και με τη βοήθεια φωτογραφιών στα πρώτα κτίσματα – σπίτια, στα χωράφια, στην πρώτη λαϊκή αγορά στην πλατεία Αγ. Παρασκευής, στο πρώτο καφενείο, είδαμε το πρώτο ταξί και τα πρώτα λεωφορεία που εξυπηρετούσαν τους κατοίκους του τότε χωριού, συναντήσαμε συνδημότες μας στην παιδική τους ηλικία, τους μαθητές και τους δασκάλους σχολείων, είδαμε προβατάκια στον Τσακό, το Ξενοδοχείο “Σμαρτ” & τον κινηματογράφο “Αμαρυλλίς” και τους Ιερούς Ναούς της Αγίας Παρασκευής και του προφήτη Ηλία στις πρώτες μέρες τους.

Με τη βοήθεια πάνω από 150 φωτογραφιών, τις οποίες παρουσιάζουμε και σε σας τους αγαπητούς συνδημότες μας με αυτό το video, αποτίσαμε έναν μικρό φόρο τιμής σε μια πόλη που υποδέχθηκε τον στρατηγό και πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Σάρλ Ντε Γκωλ και τον Μίκη Θεοδωράκη έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους μουσικοσυνθέτες.

Να ευχαριστήσουμε θερμά, για την ευγενική προσφορά φωτογραφιών, τον κ. Δημήτρη Μωραΐτη και τον εγγονό του Θανάση Φράγγου (ο οποίος απεικονίζεται σε αρκετές από τις φωτογραφίες) τον κ. Έντι Φράγγο.

Σε μια δύσκολη εποχή όπου τα ήθη και τα έθιμα τείνουν να παραγκωνιστούν, οφείλουμε να γυρνάμε στις ρίζες μας, να θυμόμαστε και να γνωρίζουμε στα παιδιά μας εποχές αγνές και ανθρώπινες, όπου όλοι ήταν γνωστοί μεταξύ τους και βοηθούσαν ο ένας τον άλλο.

(Η μουσική επένδυση είναι από το soundtrack της ταινίας Pearl Harbor. Ανοίξτε την ένταση και απολαύστε το ταξίδι στο παρελθόν).

aparaskevi-images.gr

Eγώ, ο Ιόλας. Aπο τον Κωστή Παπαγιώργη

Η μυθιστορηματική ζωή του Έλληνα συλλέκτη από την Αθήνα στις μητροπόλεις του κόσμου και από την παγκόσμια καταξίωση στην «εγχώρια» διαπόμπευση.

Lester, Iolas and Catherine Guinness, 29 Mαρτίου 1979. Φωτ.: Andy Warhol

Το καλοκαίρι του 1940 ένας Ιταλός φίλος του μετέπειτα Έλληνα συλλέκτη τον πήγε στο κτήμα του Ρούσβελτ, του Προέδρου της Αμερικής, διότι η εγγονή του Θεοδώρα ήθελε να γίνει χορεύτρια. Ο Ιόλας έζησε έναν έρωτα μαζί της, τη συναναστράφηκε μερικά χρόνια, την αρραβωνιάστηκε, αλλά όταν άρχισαν οι αντιδράσεις του προεδρικού κύκλου, για να αποφύγουν το σκάνδαλο, οι δύο νέοι χώρισαν. Πάντως, στην εγγονή όφειλε τον αναβαπτισμό του - από Κωνσταντίνος Κουτσούδης, γεννηθείς στην Αλεξάνδρεια, έγινε ο παγκοσμίως γνωστός Αλέξανδρος  Ιόλας. Η αλεξανδρινή του ρίζα και η μεγαλοαστική του καταγωγή προφανώς αποτέλεσαν ισχυρό παράγοντα για την κατοπινή του σταδιοδρομία.

Στην Αθήνα σπούδασε χορογραφία με τον Βάσο και την Τανάγρα Κανέλλου και, με τη βοήθεια του Δημήτρη Μητρόπουλου, πήγε στο Βερολίνο για σπουδές, όπου τελικά αναδείχτηκε σε πρώτο χορευτή στο Λυρικό Θέατρο του Σάλτσμπουργκ. Τότε ακριβώς άρχισε και η συλλεκτική του μανία για τη ζωγραφική, οι φιλίες με διάσημους καλλιτέχνες σαν τον Ντε Κίρικο, το άνοιγμα εκθέσεων σε μεγάλες πρωτεύουσες (Νέα Υόρκη, Παρίσι, Ρώμη, Βερολίνο, Γενεύη, Μιλάνο, Μαδρίτη, Βηρυτό) και, πάνω απ’ όλα, το θυελλώδες μεσουράνημα του φαινομένου «Ιόλας». Αυτό ακριβώς επιχειρεί να αναδείξει ο Νίκος Σταθούλης, επιστήθιος φίλος του συλλέκτη κι επιλεγμένος βιογράφος του. Η μορφή που έδωσε στο βιβλίο είναι, θα λέγαμε, μια μακροσκελής συνέντευξη τριακοσίων σελίδων, η οποία παρακολουθεί την πορεία του Ιόλα σε όλες τις φάσεις της ζωής του.

Οι ιδιοφυείς νέοι της ελληνικής περιφέρειας -ο Ωνάσης κυρίως και ο Ζάπας- θαυμάστηκαν για το κερδοσκοπικό τους δαιμόνιο, με τη διαφορά ότι το δαιμόνιό τους αφορούσε τα λεφτά, μονάχα τα λεφτά, ενώ ο Ιόλας ήταν αποφασιστικά στραμμένος προς την τέχνη. Οι εφοπλιστές ήταν φορτηγατζήδες του πελάγους, αγόραζαν «μαούνες» και τις γέμιζαν δολάρια, αντίθετα ο Αλεξανδρινός είχε ανέβει άλλη κλίμακα.

Ένα από τα ανεξήγητα της νεανικής ζωής του είναι, βέβαια, η εγκατάλειψη του χορού.

Ο ίδιος παρατηρεί: «Η ζωή με τους χορευτές είναι το χειρότερο πράγμα. Πολύ σπάνια έχουν ανατροφή. Έτσι, το 1944 χόρεψα για τελευταία φορά. Ως τότε ποτέ δεν είχα πάψει να αγοράζω έργα τέχνης, κοσμήματα, πίνακες, γούνες, ταπισερί. Μου άρεσαν πολύ τα παλιά πράγματα. Αλλά ένας πίνακας του Ντε Κίρικο με έκανε το 1931 να ανακαλύψω τη μοντέρνα τέχνη, αυτή που πήγαινε στον σουρεαλισμό, αυτή που λατρεύω». Ένας άνθρωπος που για να χαρακτηρίσει την Τζάκυ Ωνάση έλεγε πως «το πρόσωπό της παίρνει το χρώμα της φράσης που λέει» ασφαλώς δεν στερείται γούστου. Το βασικό ένστικτο του Ιόλα ήταν η εκρηκτική διασημότητα πάση θυσία, η παγκόσμια φήμη, η συναναστροφή θρύλων από κάθε κοινωνική ομάδα, το μεγάλο όνομα, η αίγλη με κοινωνικό αντίκρισμα, η φήμη και το κοσμικό αίνιγμα. Ζώντας πάντα μέσα σε ένα δίκτυο διαθρυλούμενων ατόμων, πολιτικών, καλλιτεχνών, ανθρώπων του πλούτου αλλά και των γραμμάτων, δεν δανειζόταν απλώς δόξα αλλά ανήκε δικαιωματικά σ’ έναν λαό «εκλεκτών» και αδιαφιλονίκητων σταρ. Χωρίς μικροψυχία, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι ο Ιόλας δεν ήταν δημιουργός, δεν «γεννούσε» κάτι, απεναντίας το ανακάλυπτε, του πρόσφερε προστασία και διασημότητα, το καθιστούσε παγκόσμια ανακοίνωση και φυσικά συνέδεε το όνομά του με τη συντροφιά των ζωγράφων. Εξάλλου, μπορεί να μη ζωγράφιζε, ωστόσο αντιμετώπιζε τον εαυτό του ως ένα είδος έργου τέχνης. Είχε μυθική γκαρνταρόμπα, συντηρούσε αμέτρητα κοστούμια, γούνες, υποκάμισα, με έκδηλη την πρόθεση να μην έχει ψεγάδι - όντας ο φύλακας άγγελος της γκαλερί που στέγαζε τον μύθο της ομορφιάς. Μπορεί, βέβαια, να δανειζόταν δόξα από δεύτερο χέρι, αλλά, προάγοντας τον εαυτό του σε κοινωνικό φαινόμενο, άφηνε να εννοηθεί ότι κάτι από Ιόλα υποκρύπτεται σε όλα. Ο ίδιος ήθελε να είναι -και ήταν ενίοτε- ένα ένσαρκο αριστούργημα. «Η τέχνη δεν έχει λόγια. Τα λόγια δεν έχουν καμιά σχέση με την τέχνη. Αυτό είναι το μυστικό της. Την αφήνεις να σε μαγέψει. Είναι λάθος να είσαι έξυπνος και να μιλάς με γνωματεύσεις. Όταν το κάνεις αυτό, απλά γίνεσαι βαρετός. Το να μιλάς για την τέχνη μου φαίνεται πως είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει ένας καβγάς»!!!

Αναδείχτηκε σε πρώτο χορευτή στο Λυρικό Θέατρο του Σάλτσμπουργκ.

Οι ιδιοφυείς νέοι της ελληνικής περιφέρειας -ο Ωνάσης κυρίως και ο Ζάπας- θαυμάστηκαν για το κερδοσκοπικό τους δαιμόνιο, με τη διαφορά ότι το δαιμόνιό τους αφορούσε τα λεφτά, μονάχα τα λεφτά, ενώ ο Ιόλας ήταν αποφασιστικά στραμμένος προς την τέχνη. Οι εφοπλιστές ήταν φορτηγατζήδες του πελάγους, αγόραζαν «μαούνες» και τις γέμιζαν δολάρια, αντίθετα ο Αλεξανδρινός είχε ανέβει άλλη κλίμακα.

Ήταν προστάτης της ομορφιάς, πράκτορας του καλού γούστου, οπότε, βασιλικά ντυμένος,πίστευε ότι σωζόταν κι αυτός μαζί με τις εκθέσεις του και τις συλλογές του. Άλλωστε, δενείναι τυχαίο ότι οι συλλογές του προέβαλλαν έργα ζωγραφικής και γλυπτικής, έργα, με άλλα λόγια, που τα βλέπει κανείς συνοδευόμενος από άλλους ή ακούγοντας τον σχολιασμό των ειδημόνων. Για να το πούμε απλά: ό,τι έκανε ο Ιόλας απαιτούσε συντροφιά, παρουσία μαρτύρων, κοινωνικότητα. Η απόλαυση των πινάκων θύμιζε πανάκριβο πάρτι, μάζωξη διασήμων, τρελό πανηγύρι κοσμικότητας. Με μια βόλτα σ’ ένα μοντέρνο μουσείο μαθαίνεις πάρα πολλά για τη μοντέρνα τέχνη. Αντίθετα, με τα βιβλία τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Γι’ αυτό δεν ήθελε να τον σταμπάρουν ως Έλληνα ή Αιγύπτιο - εκείνο που τον ενδιέφερε ήταν το κέντρο του κόσμου. Τέτοια ήταν η Αλεξάνδρεια στις μέρες του. Ήταν το κέντρο του κόσμου. Απόλυτα ελληνική, είχε ελληνικά σχολεία, ελληνικά νοσοκομεία, ελληνικά γυμναστήρια, ελληνικές φυλακές, ελληνικά νεκροταφεία. Πώς να πιστέψει, λοιπόν, στις εθνότητες ο Ιόλας, άνθρωπος με 100 διαβατήρια; Διόλου παράξενο το γεγονός ότι υμνεί την παρουσία ατόμων σαν τον πρίγκιπα Φέλιξ Γιουσούποφ, τον άνθρωπο που ξεπάστρεψε τον διαβόητο Ρασπούτιν.

Γιατί διαλέξατε να επιστρέψετε στην Ελλάδα, Ιόλα;

— Γιατί οι Έλληνες είναι καταπληκτικοί εραστές. Κανένας εραστής στον κόσμο δεν τους

ξεπέρασε!»

Η ιδιομορφία, όσον αφορά τον έρωτα, δεν ήταν μια κρυφή πτυχή της ζωής του Ιόλα. Ο«ελληνικός έρως» διαπότιζε τη ζωή του, την ενέπνεε, δεν επρόκειτο μόνο για την περιβόητη «πουστιά», απεναντίας ήταν η ποίηση της ύπαρξής του, ο προσανατολισμός του στην ηδονή και τη χαρά. Μ’ έναν λόγο, άνευ της εμπλοκής του με τους άνδρες ο ίδιος δεν υπήρχε. Επιζητούσε την κοινωνική αποδοχή επιστρέφοντας στην Ελλάδα; Προφανώς ναι, ωστόσο πίστευε ότι «ζωή χωρίς εχθρούς δεν έχει μυστήριο». Η συνέντευξη που έδωσε στην Όλγα Μπακομάρου αποκαλύπτει τους φόβους του για την ντόπια κοινωνία και συνάμα την περιφρόνησή του για διάσημους και άσημους.

Τον εαυτό του τον λογάριαζε ως άτομο υπεράνω κριτικής, διότι ήταν ο υπερ-διάσημος Ιόλας, αυτος που ό,τι άγγιζε γινόταν χρυσάφι. Όταν τον ρωτούν για τα πολιτικά πράγματα, απαντά με αλαζονεία: «Η φτερού να μας κυβερνήσει».

Παραδόξως πώς, ό,τι στο εξωτερικό ήταν θαυμαστή ιδιότητα στο ελληναριό δεν πέρναγε. « Ήταν συναρπαστική η ζωή μου! Ήταν συναρπαστικό για μένα να γνωρίσω όλους αυτούς τους διάσημους καλλιτέχνες και να γίνω φίλος τους. Είχα τη χαρά να με τιμήσουν με τη φιλία τους. Να με βάλουν στον εσωτερικό τους χώρο. Δεν είναι λίγο αυτό...». Όντως δεν είναι, μόνο που ως νόμισμα που «κόπηκε» στο εξωτερικό, στην Ελλάδα της δραχμής δεν περνούσε.

Ο ίδιος δήλωνε ατόφιος Έλλην της διασποράς, αλλά δεν ανεχόταν καμιά ομοιότητα με τους Έλληνες που γνώρισε στο εξωτερικό.

«Για τον Φασιανό τι γνώμη έχετε;». «Αχά, Θεέ μου, μη με τυραννάτε! Απαίσιος είναι».

«Μα, εσείς τον βοηθήσατε να επιβληθεί...».

«Τον είδα φτωχό στο Παρίσι. Με πήγαινε σε κάτι ελληνικά εστιατόρια εκεί πέρα, μ’ άρεσε η ζωή που μου έδειχνε. Ασήμαντοι Ελληνες, μικρούληδες, φτωχούληδες, είχαν ενδιαφέρον για μένα. Τους εκατομμυριούχους και τους δισεκατομμυριούχους τους είχα γνωρίσει. Αυτό που έκανα για τον Φασιανό δεν το έκανα γιατί ήταν μεγάλος καλλιτέχνης. Το έκανα γιατί ήταν Έλληνας και για να του δώσω βοήθεια. Και με αυτό τι έγινε; Έγινε μεγάλος καλλιτέχνης ο Φασιανός; Μπόρεσα να τον κάνω μεγάλο εγώ; Χειρότερος έγινε...».

Με αυτό το κριτήριο αντιμετωπίζει ο Ιόλας τους πάντες: από τον Καραμανλή και τη Μελίνα ίσαμε τον Παπανδρέου και τον Τσαρούχη.

Γενικά, η επάνοδός του στην Αθήνα ήταν μεγάλη καταστροφή. Μιλάμε για την εποχή του

αυριανισμού, για την άνοδο του Ανδρέα, για τη μετα-χουντική Ελλάδα. Το παλάτι που έχτισε στην Αγία Παρασκευή για να στεγάσει όλα τα έργα των συλλογών του τάχιστα έγινε βίλα των οργίων. «Όλη η πολιτική, καλλιτεχνική και κοινωνική σαπίλα τραπεζωνόταν στο ανάκτορο του Ιόλα», έγραφαν οι εφημερίδες. «2.000 ντόπιες και ξένες προσωπικότητες μάζεψε ο ανώμαλος αρχαιοκάπηλος στο Γεύμα του Αιώνα» κ.λπ.

Βέβαια, αυτός ο Έλλην του εξωτερικού –που ήταν ένας από τους δέκα ιδρυτές του Κέντρου «Ζωρζ Πομπιντού»- είχε εγκαινιάσει το Μακεδονικό Κέντρο Σύχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, αλλά για τη βδελυρή δημοσιογραφία όλα αυτά έζεχναν κραιπάλη, ναρκωτικά, ομοφυλοφιλία και παλιανθρωπιά. Ο εισαγγελέας θα κάνει αγωγή στον Αλέξανδρο Ιόλα για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών, για ακολασία με νεαρούς άνδρες, για κερδοσκοπικά κίνητρα, παράνομη εμπορία αρχαιοτήτων. Ο Ιόλας ξεσπούσε: «Τους πούστηδες, εμένα να καταντήσουν έτσι!»

Στις 8 Ιουνίου 1987, ο Ιόλας άφησε την τελευταία του πνοή στη Νέα Υόρκη, προσβεβλημένος από τον ιό του AIDS. H αδελφή του Νίκη Στάινφελ ζήτησε να καεί. Η τέφρα του έφτασε, λίγες μέρες μετά, κρυφά και ετάφη στο νεκροταφείο της Αγίας Παρασκευής, σε έναν τάφο που είχε παραχωρήσει ο δήμος για τους ευεργέτες. Στην κηδεία του δεν παρευρέθηκε κανείς. Είχε δώσει ρητή εντολή η αδελφή του «όποιος πλησιάσει το νεκροταφείο, να εκδιωχθεί».

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗ 20.6.2012 | 14:02  

lifo.gr

Ο Λεόν Μπλουμ δεν θα είναι μαζί μας απόψε

Ο Λεόν Μπλουμ δεν θα είναι μαζί μας απόψε, πέθανε το 1950.
Υπάρχει όμως ο Όμιλος Πολιτών Λεόν Μπλουμ.
Πολιτών αυτής της χώρας που τους ενοχλούν τα στραβά της δημόσιας διοίκησης, το άδικο στον δι­πλανό μας, το φορολογικό μας σύστημα, η υγεία, ότι ..
Έλα να συζητάμε τα προβλήματα του τόπου μας και του διπλανού μας.
Γράψε μας τις απόψεις σου.
Διαδήλωσε μαζί μας για ότι δεν σου αρέσει.
Βγάλε μια φωνή.
LeonBlum@LeonBlum.gr, www.LeonBlum.gr

Μπλουμ, Λεόν (Blum, Léon) ο πρώτος σοσιαλιστής (και πρώτος Εβραίος) πρωθυπουργός τής Γαλ­λίας ο οποίος ηγήθηκε τής κυβέρ­νησης Συνασπισμού τού Λαϊκού Μετώπου το 1936-1937 (Παρίσι 1872—Ζουί-αν-Ζοζά 1950). 

Ο Μπλουμ ήταν ο γιος μιας εβραϊκής οικογένειας τής Αλσα­τίας. Σπούδασε στην Εκόλ Νορμάλ Συπεριέρ και στη συνέχεια στη Νομική Σχολή τού Πανεπιστημίου τής Σορβόννης στο Παρίσι. Απο­φοίτησε το 1894 με τον βαθμό άριστα. Στη συνέχεια, έγινε γνω­στός ως κριτικός βιβλίων και θεά­τρου. Εισήλθε στην ενεργό πολι­τική με την παράταξη τών δημο­κρα­τικών υποστηρικτών τού Ντρέιφους. Η στενή συνεργασία του με τον Ζαν Ζωρές, τον οποίο θαύμαζε ιδιαίτερα, τόν έκανε να προσχωρήσει στο Γαλλικό Σοσια­λιστικό Κόμμα τού τελευταίου, το 1904. 

Ο Μπλουμ εξελέγη βουλευτής το 1919. Πρώτο έργο του ήταν να ανασυγκροτήσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα, μετά το σχίσμα τού Δε­κεμβρίου 1920, όταν η κομμουνι­στική πτέρυγα απέσπασε την πλειονοψηφία στο συνέδριο τού κόμματος στην Τουρ και έτσι πα­ρέλασε τον κομματικό μηχανισμό, τα κεφάλαια και τα δημοσιογρα­φικά όργανα των σοσιαλιστών. Ο Μπλουμ σημειώνεται στην ιστορία ως ο δημιουργός τού σύγχρονου Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμμα­τος και τού κυριότερου φύλλου του: Le Populaire («Ο Λαϊκός»). Ηγήθηκε τής αντιπολίτευσης κατά τών κυβερνήσεων τού Αλεξάντρ Μιλεράν και τού Ραιμόν Πουαν­καρέ. Το 1924 υποστήριξε τον Συνασπισμό τών Αριστερών (Car­tel des Gauches) υπό τον Εντουάρ Εριό, αρνήθηκε όμως να γίνει μέ­λος τών κυβερνήσεων Εριό και Αριστίντ Μπριάν. Στις εκλογές τού 1928, το Σοσιαλιστικό Κόμμα απέσπασε 104 έδρες στη Βουλή, ο Μπλουμ, όμως, δεν εξελέγη. Το 1929 κέρδισε την έδρα τής Ναρ­μπόν (σε αναπληρωματικές εκλο­γές), την οποία κατέλαβε πάλι το 1932 και το 1936. 

Μετά τις διαδηλώσεις οπαδών τής Δεξιάς στο Παρίσι τον Φε­βρουάριο 1934, ο Μπλουμ εργά­στηκε για την επίτευξη ενότητας μεταξύ τών Σοσιαλιστών, τών Ρι­ζοσπαστών και όλων τών αντιτιθέ­μενων προς τον Φασισμό. Το 1932 είχε διαμορφώσει σοσιαλιστικό πρόγραμμα, που υποστήριζε ειρη­νιστικές θέσεις, την εθνικοποίηση τής γαλλικής βιομηχανίας και μέ­τρα κατά τής ανεργίας. Οι προσπά­θειές του οδήγησαν στη συγκρό­τηση τού εκλογικού συνασπισμού τής Αριστεράς, που είναι γνωστός ως «Λαϊκό Μέτωπο» και ο οποίος κατά τις εκλογές τού Απριλίου και τού Μαΐου 1936 απέσπασε μεγάλη πλειονοψηφία εδρών στη Βουλή. Ο Μπλουμ, βασικός συντελεστής τής εκλογικής νίκης, διορίστηκε πρω­θυπουργός τής κυβέρνησης τού Λαϊκού Μετώπου τού Ιουνίου 1936. Η κυβέρνησή του εισήγαγε, παρά την έντονη αντιπολίτευση, την εβδομάδα τών 40 εργάσιμων ωρών και εξασφάλισε τις άδειες διακοπών μετ’ αποδοχών, καθώς και τις συλλογικές συμβάσεις για πολλές κατηγορίες εργατών. Εθνι­κοποίησε τις βασικότερες πολεμι­κές βιομηχανίες και την Τράπεζα τής Γαλλίας και εισήγαγε άλλες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Τα δυσκολότερο πρόβλημα που αντι­μετώπισε αφορούσε στην άμυνα τής Γαλλίας κατά τής αυξανόμενης ισχύος τού άξονα Ρώμης-Βερολί­νου. Η «πολιτική μη επεμβάσεως» τής κυβέρνησης Μπλουμ στον Ισπανικό Εμφύλιο πόλεμο κατηγο­ρήθηκε ως πολιτική κατευνασμού. Τα σχέδια τού Μπλουμ για την επιβολή ουσιαστικού κρατικού ελέγχου στην ιδιωτική βιομηχανική και επιχειρηματική δραστηριότητα προκάλεσαν την έντονη εχθρότητα τών Γάλλων επιχειρηματιών. Κατά την περίοδο εκείνη, τμήματα τής Δεξιάς υιοθέτησαν το μοιραίο σύν­θημα: «Καλύτερα ο Χίτλερ παρά ο Μπλουμ». 

Τον Ιούνιο τού 1937, ο Μπλουμ παραιτήθηκε, μετά την άρνηση τής συντηρητικής πλειο­νοψηφίας να τού παραχωρήσει έκτακτες εξουσίες για την αντιμε­τώπιση των οικονομικών δυσχε­ρειών τής χώρας. Σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση τού Λαϊκού Μετώ­που υπό τον Καμίγ Σωτάν (Camille Chautemps), στην οποία ο Μπλουμ έλαβε μέρος ως αντιπρόεδρος. Σχημάτισε νέα κυβέρνηση και πάλι τον Μάρτιο 1938, αρνήθηκε όμως να συμμετάσχει στην κυβέρνηση τού διαδόχου του Εντουάρ Νταλα­ντιέ. Τον Οκτώβριο τού 1940, μετά την στρατιωτική κατάρρευση τής Γαλλίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, ο Μπλουμ κατηγορήθηκε από την κυβέρνηση τού Βισύ ως υπεύθυνος για την απώλεια τού πολέμου και δικάστηκε στο Δικα­στήριο τής Ριόμ. Η δυναμική υπε­ράσπιση που προέβαλαν ο Μπλουμ και οι συγκατηγορούμενοί του προκάλεσε σοβαρή σύγχυση στις γαλλικές αρχές τού Βισύ και σημα­ντική ενόχληση στους Γερμανούς, με αποτέλεσμα να διακοπεί επ’ αόριστον η ακροαματική διαδικα­σία τον Απρίλιο 1941 και να εγκλειστεί ο Μπλουμ στη φυλακή. Αποφυλακίστηκε τον Μάιο 1945 (από στρατιωτικές δυνάμεις τών ΗΠΑ) από γερμανικό στρατόπεδο συγκεντρώσεως, όπου βρισκόταν υπό κράτηση. 

Μετά την απελευθέρωση τής Γαλλίας, ο Μπλουμ εμφανίστηκε ως ένας από τους παλαίμαχους πολιτικούς ηγέτες τής χώρας του. Την άνοιξη τού 1946 διαπραγμα­τεύθηκε δάνεια από τις ΗΠΑ ύψους 1.370.000.000 δολαρίων για την μεταπολεμική ανοικοδόμηση τής Γαλλίας. Τον Δεκέμβριο τού 1946 σχημάτισε υπηρεσιακή κυ­βέρνηση διαρκείας ενός μηνός, η οποία υπήρξε η πρώτη αποκλει­στικά από Σοσιαλιστές κυβέρνηση τής Γαλλίας, ενώ αναμενόταν η εκλογή τού Πρώτου προέδρου τής νεοσύστατης Δ’ Δημοκρατίας. 

Ο Μπλουμ αποσύρθηκε από την δη­μόσια ζωή τον Ιανουάριο τού 1947. Εν τούτοις, διετέλεσε αντιπρόεδρος τής κυβέρνησης τού Αντρέ Μαρί τον Αύγουστο τού 1948. Ακολού­θως, αποσύρθηκε στο κτήμα του, στο Ζουί-αν-Ζοζά.
[Britannica]